Σκέψεις – Το δάκρυ

Σκέψεις

Λυπάμαι…
Πόσες φορές θα με πληγώσεις;
Μία, δύο, τρεις…
Και όμως υπέμεινα.
Το υπέμεινα πιστεύοντας ότι με αγαπούσες και σε αγαπούσα.
Οι πληγές μου θα είναι όμορφα τυλιγμένες σε ένα κουτί ως δώρο από μένα σε σένα για να νιώσεις τον πόνο μου…
Αυτό είναι το ευχαριστώ μου για όλη τη γενναιοδωρία και την καλοσύνη που τόσο ανιδιοτελώς μου έδωσες.
Να κλαίω σιωπηλά, κρυμμένη από τον κόσμο, για να μην ντρέπεσαι για τα τερατουργήματα που έκανες.
Λυπάμαι…
Φεύγω πληγωμένη.
Και ως ευχαριστώ, σου χρωστάω ένα τραύμα.
Τι να κάνουμε… έτσι γυρίζει ο τροχός της ζωής.
Όταν πετάς ένα μπούμερανγκ, επιστρέφει σε σένα με τέτοια ακρίβεια.
Πραγματικά, λυπάμαι πολύ.
Σου έδωσα πολλές ευκαιρίες να επανορθώσεις και κάθε φορά μου έλεγες ότι θα αλλάξεις.
Και σε χρόνο μηδέν η ίδια ρουτίνα ξανά από την αρχή… ίδιοι στίχοι, ίδιο τραγούδι, ίδια μουσική… ίδιος χορός.
Κουράστηκα και βαρέθηκα.
Η βελόνα κόλλησε στο παλιό πικάπ, όπως εσύ με τους πρωτόγονους τρόπους σου.
Όλα αφορούν εσένα, όλα ανήκουν σε σένα και εγώ δεν έχω λόγο ούτε έχω καμία ιδιοκτησία… ούτε καν των δικών μου συναισθημάτων.
Αναρωτιέμαι πώς θυμάμαι το όνομά μου.
Κάπου έχασα τον εαυτό μου και νόμιζα ότι δεν θα με έβρισκα ποτέ, αλλά ευτυχώς με βρήκα.
Σε αφήνω.
Πραγματικά λυπάμαι.
Με ένα δάκρυ παίρνω τη βαλίτσα μου που έχει χώρο μόνο για ό,τι μου έχει απομείνει…
την αξιοπρέπειά μου, και σε αφήνω μια για πάντα.

©️2023 Maro Patrianakos
Αρθρογράφος – Δημοσιογράφος – Συγγραφέας