~Το ξύπνημα~

Μόλις αρχίζει να φαίνεται αχνά η καινούργια μέρα στον ορίζοντα.

Ο Ήλιος πολύ δειλά σκάει ένα χαμόγελο μέσα από τα σύννεφα.

Το σκέφτεται ακόμα λιγάκι να ξεπροβάλλει, αυτές τις στιγμές θέλω να της χαίρομαι, είναι τόσο ήρεμη η ζωή!

Μοιάζει σαν να ξυπνά μαζί με το πρωινό και η Ψυχή της Γης, μοιάζει να μου μιλά, τι περίεργη ώρα.

Όλα είναι τόσο όμορφα, τόσο απλά, αλλά και τόσο παράξενα σιωπηλά.

Αφουγκράζομαι την εσωτερική μου φωνή περισσότερο. Μια γαλήνη είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα που με συνεπαίρνει.

Γίνεται τότε η ψυχή μου μια τεράστια μπάντα, με μουσική που ξεπερνά τα ακούσματα αυτού του κόσμου, του «περιορισμένου» κόσμου.

Ανεβαίνω τότε ψηλά, ανεβαίνω σε άλλα επίπεδα που δεν γνώριζα πως ήταν υπαρκτά.

Εκεί συνομιλώ με άλλα πλάσματα που έχουν άλλη μορφή, αέρινη, διάφανη και γύρω τους υπάρχει ένα γαλάζιο Φως.

Μοιάζει σαν να τυλίγει τρυφερά την ενέργεια που εκπέμπει η μορφή τους, ενέργεια γλυκιά και ευγενική.

Μιλούν με σεβασμό και απλότητα. Ώ, τι όραμα είναι ετούτο!

Μοιάζει σαν να βλέπω ένα απίστευτο όνειρο που με συνεπαίρνει γλυκά και δεν θέλω να ξυπνήσω.

Θέλω να ζω μέσα σε αυτόν τον όμορφο χώρο που στροβιλίζομαι μαζί του, μέσα σε ένα Σύμπαν που δεν έχει τέλος, όπως και αρχή.

Η μουσική μπάντα κάπου σταματά, λίγο-λίγο χάνεται ο ήχος, σαν να θέλει να απαλά να σβήσει.

Μοιάζει σαν να κλείνει κάποιος έναν «διακόπτη στο μηχάνημα που παίζει την μουσική».

Ίσως ο μαέστρος να θέλει να σταματήσει και εγώ, αλήθεια τι κάνω εγώ;

Πρέπει να επιστρέψω στον δικό μου μικρούλη κόσμο.

Στην δική μου πραγματικότητα.

Σε αυτήν που το όμορφο πρωινό ανοίγεται μπροστά μου σαν το τριαντάφυλλο που έχει στα πέταλά του όλη την ορμή της ζωής,

σαν να μου λέει: Βιάσου να με ανακαλύψεις, είδες και κατάλαβες.

Καινούργια μέρα, ας είναι ευλογημένη όπως κάθε μέρα, κάθε πρωινό και κάθε ξύπνημα της ζωής «εντός».

Γιατί εντός κατοικεί η ζωή μας.

Η Αληθινή ομορφιά της αποκαλύπτεται τελικά, εκεί που «όλα» δείχνουν να έχουν σωπάσει…

Πληροφοριες