Ποίημα
Απέραντος ωκεανός,
η θάλασσα γαλήνη,
μα το δικό μου το μυαλό
είναι ξανά σ΄εκείνη.
Σ΄εκείνη που απαρνήθηκε
ό,τι είχα στην καρδιά μου.
Εκείνη που μου γκρέμισε
όλα τα όνειρά μου.
Τώρα δεν έχω ορίζοντα ,
τα μάτια δεν κοιτάζουν.
Στη θύμηση της
δάκρυα απ΄την ψυχή μου στάζουν.
Στις αναμνήσεις πνίγομαι,
και στην ψυχή πονάω.
Ανάθεμα το παρελθόν
που όλο εκεί γυρνάω.
Νύχτες γεμάτες μοναξιά
και η σιωπή φωνάζει.
Το μονοπάτι σου ζωή,
στο πουθενά με βγάζει.
Έδωσα την αγάπη μου
ολόκληρη σε εκείνη.
Μα δεν το φανταζόμουνα,
πως ήτανε μιά δίνη.
Με ρούφηξε και χάθηκα,
έχασα τη ζωή μου.
Ήτανε η ανάσα μου
και η αναπνοή μου.
Την ύπαρξή μου έχασα
και πια δεν με γνωρίζω.
Ό,τι θυμάμαι με πονά,
μα πάντα εκεί γυρίζω.
©️2024 Dimitrios Monios
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Ποιητής

Από τα καλύτερα σου Ταξιδευτη…
Μπράβο σας!