
ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
Χριστούγεννα γράφουν
αυτές οι εβδομάδες…
Τριγυρίζω στην παγωμένη πόλη
με τη ζεστή ανάσα μου
να γίνεται άχνα.
Οι φανοστάτες στα πεζοδρόμια
κι οι πόρτες των σπιτιών
έχουν ντυθεί με γιρλάντες και κορδέλες,
έχουν φορέσει τα γιορτινά τους στεφάνια,
μα οι καρδιές ακόμα να στολιστούν όμορφα,
ή κι αν στολιστούν για λίγο
-όσο κρατάει ένα εορταστικό τραπέζωμα-,
με βιασύνη μετά γδύνονται,
μένοντας με τη συνηθισμένη κακία τους
που έγινε ένα πια με το δέρμα τους -αρνητικότητα, εγωισμός, αγένεια, απληστία.
Χαζεύω τις στολισμένες βιτρίνες.
Ανάμεσα σε παιχνίδια και μινιατούρες,
κούκλες, λούτρινα αρκουδάκια,
αυτοκινητάκια, αεροπλανάκια,
μαριονέτες, κουνιστά αλογάκια,
αληθοφανείς Άγιους Βασίληδες,
ξωτικά, χιονάνθρωπους και ταράνδους,
ψάχνω να βρω την αθωότητα
που θα τα ζωντανέψει όλα αυτά
κι άλλα πολλά ξεχασμένα
ζωτικής σημασίας.
Μα δεν την πουλάνε πουθενά.
Ούτε δείγμα.
Ούτε τη χαρίζουν κάπου.
Κρίμα… Θα έδινα όλη μου την περιουσία,
θα πρόσφερα όλο μου τον εαυτό…
Από κάπου έρχεται γλυκιά μυρωδιά
από ψημένο μαλλί της γριάς…
Σαν να ακούγονται και τα κάλαντα…
Τρέχω σαν μικρό παιδί…
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
