Ποίημα
Τελικά σε κοίταξε
η ζωή στα ίσια
κι η ανάγκη σ έκανε
να παραδεχτείς
ότι ο χρόνος γιάτρεψε
νιάτα και καπρίτσια,
στο ταξίδι του καημού
της επιστροφής.
Γύρισες στο σίγουρο
Θύμωσες με όλα
κι άφησες τα όνειρα
ν΄ αποκοιμηθούν.
Πέρασες τα σύνορα
κι η ζωή καριόλα
σου κρύψε ποιοι άνθρωποι
ξέρουν ν΄αγαπούν.
Τελικά σ΄ακούμπησε
η χαρά στον ώμο.
κι η ανάγκη άνοιξε
νέο μαγαζί.
Μόνος ως το θάνατο
μου΄χες πει στο δρόμο.
Μα έτυχες στο δρόμο μου
κι ήρθαμε μαζί.
Χίλια μίλια όνειρα
που άλλαξαν σελίδα
και στολίζουν πρόχειρα
κάθε σου στιγμή.
Έφτασες στα πρόθυρα.
πούλησες πατρίδα,
πλούτισες και φτώχυνα
κι άλλαξες τιμή.
Τώρα το ρολόι σου
Δείχνει πάρα δέκα.
κι ο χειμώνας άρχισε
κρύος και μακρύς.
Δίπλα σου ή μοναξιά
ντύθηκε γυναίκα.
κι άγγιξες τα πόδια της
για να ζεσταθείς…
Η ανάγκη
άναψε τη φωτιά στο τζάκι.
και οι φλόγες φώτισαν
το μικρό κελί.
Φρόντισες τ΄όνειρο
άλλο τέλος να΄χει
κι έσβησε σαν κάρβουνο
πάνω στο χαλί…
©2023 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής

Από τ΄αγαπημένα μου ….