Σκέψεις – Θ υ μ ώ ν ω –

Σκέψεις

Θυμώνω…
με την αίσθηση πως επιτρέπω στους γύρω μου να καθορίζουν τη διάθεση μου, με την αίσθηση πως οι άνθρωποι που αγαπώ μπορούν να συννεφιάσουν μια ηλιόλουστη μέρα, να φέρουν χαρά και πανηγύρι στην πιο μουντή μέρα του χρόνου.
Με τα προσποιητά χαμόγελα που ανέχομαι ενώ ξέρω την αλήθεια, με τα ψέματα που χαμογελώ συγκαταβατικά όταν τ΄ακούω και προσποιούμε πως όλα είναι καλά και πιστευτά.
Με την ειρωνεία που έχει γίνει δεύτερη φύση, με την προστυχιά που έχει διεισδύσει ακόμη και στα δεκάχρονα παιδιά.
Με τα γέλια τα δυνατά που απλώς έχουν αποφασίσει πως πρέπει να προκαλέσουν, να φέρουν σεισμό, να ταράξουν την ήσυχη γειτονιά.
Με τα δάκρυα που στεγνώνουν πριν προλάβεις να τα σκουπίσεις με λόγια παρηγοριάς.
Με την αφέλεια πως αν καρφώσεις το μαχαίρι βαθιά στον διπλανό θα βγεις νικητής τρανός.
Θυμώνω…
που έχουμε ξεχάσει να λέμε ευχαριστώ, που αδιαφορούμε για τον ζητιάνο στο μετρό, που θεωρούμε δεδομένο πως θα ξημερώσει και αύριο μια μέρα χαρισμένη στο ‘εγώ’.
Με τις μάνες που δεν επιτρέπουν να λερωθούν τα χέρια με την άμμο, να τσαλακωθούν τα ρούχα με το κυνηγητό, να καταστραφούν τα παιχνίδια μ΄έναν φίλο κολλητό.
Μικρά κουρδιστά στρατιωτάκια μιας κούφιας ζωής, ντυμένα λαμπερά όπως αρμόζει γι΄αυτές τις μέρες της πιο σημαντικής γιορτής. Και αν ρωτήσεις τον πιτσιρικά τι γιορτάζεις σήμερα καλέ μου εσύ και όλα τα παιδιά, θα σε κοιτάξει με περισσό θράσος και θα σου πει
‘Τη γέννηση του Αι-Βασίλη ή δεν ξέρω ακριβώς, καλύτερα να ρωτήσω τη μαμά, όταν θα κάτσουμε το βράδυ να φάμε όλοι μαζί σαν θεριά’.
Μια ακόμη σημαντική χρονιά που η γιαγιά θ΄αποκοιμηθεί περιμένοντας τ΄αγαπημένα της εγγόνια για μια ζεστή αγκαλιά. Που τα παιδιά δεν θ΄αναρωτηθούν καν πως βρέθηκαν τόσα πολλά περιττά παιχνίδια κάτω από το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι, που στόλισε η μαμά με στολίδια λαμπερά και την πινακίδα ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΑ!
Μια ακόμη χρονιά χωρίς την εκκλησιά, χωρίς τους ύμνους, χωρίς τη διήγηση πως γεννήθηκε Εκείνος που μας αγαπάει όλους και ας είμαστε ένα τσούρμο κακομαθημένα σκληρά παιδιά.
Θυμώνω, ενώ ξέρω πως είναι λάθος. Η κατανόηση, η συγχώρεση, η λογική, η ψυχραιμία είναι ευλογία, είναι ένα μικρό άγγιγμα στη μαγεία που Εκείνος μας δίδαξε.
Πολύ θυμωμένη, μα αποφασισμένη ν΄αναζητήσω τη συγχώρεση θα ευχηθώ να υποδεχθούμε μια νέα χρονιά που παρά τις αντιξοότητες θα προσπαθήσουμε να την καλωσορίσουμε με μια θετική σκέψη και ίσως… ίσως χωρίς τόσο θυμό.
Σας ευχαριστώ.

©2023 Maria Stavridou

Glauka’s Talents

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα