Ποίηση – Ζ Ε Ϊ Μ Π Ε Κ Ι Κ Ο –

Ποίημα

Κάθεσαι φίλε και πονάς
που έφυγε εκείνη,
μες της ταβέρνας
την βαριά οδύνη
στο ένα χέρι σου
να καίει το τσιγάρο,
και με το άλλο
να σφίγγεις το ποτήρι σου,
και να στο γεμίζει ο Χάρος

Ο δίσκος παίζει σε
γραμμόφωνο παλιό
ένα ζεϊμπέκικο του
Στέλιου Καζαντζίδη,
κι εσύ που βλέπεις
να έχεις χάσει
το παιχνίδι,
ζητάς τον πόνο σου
να πνίξεις στον χορό.

Την Προσευχή σου
με ζεϊμπέκικο αρχίζεις,
με τα δυο χέρια σου
ψηλά στον ουρανό,
κι η μουσική που μες
το αίμα σου γυρίζει,
σε ταξιδεύει και
σε στέλνει στο Θεό.

Θα μεταλάβεις με κρασί,
στου αίματος το χρώμα,
σε μια χαμένη Κυριακή
θα ψάχνεις να την βρεις,
Μα το τραγούδι της ζωής
κοιμάται μες το χώμα,
και μια ψυχή στα όνειρα
μοναχά θα την δεις.

©️2024 Pantelis Velkos
Αρθρογράφος – Ποιητής