Ποίημα
Όταν φτάσει η ώρα
να φύγω από αυτό τον κόσμο
τον άδικο, κακό, προβληματικό
όταν έρθει η ώρα
να βρεθώ ενώπιον Θεού
θα γονατίσω
και με λυγμούς θα Του πω αυτά
ό,τι η ζωή ήταν πολύ άδικη
μαζί μου
με πλήγωσαν, με μαχαίρωσαν πισώπλατα
άνθρωποι που τους εμπιστευόμουν απόλυτα
με πρόδωσαν άνθρωποι
που έκανα θυσία τον εαυτό μου
για εκείνους
έχασα πολλά
την αυτοεκτίμηση, την αξιοπρέπεια
για χάριν τους
όταν έρθει η ώρα
να αφήσω αυτόν τον κόσμο
τον ψεύτικο, τον σκληρό, μίζερο
όταν φτάσει η ώρα
να βρεθώ ενώπιον Του
συντετριμμένη, με ραγισμένη καρδιά
αλλά με ειλικρίνεια
και με δάκρυα πικρά
θα Του πω
ο,τι κουβαλούσα μεγάλο-τεράστιο φορτίο
στη πλάτη από πολύ μικρή ηλικία
όλη η πορεία της ζωής μου
ήταν από πολλές καταιγίδες, φουρτούνες, καταστροφές
ατελείωτους μπελάδες
σπάνια έβλεπα το ουράνιο τόξο
δρόμοι γκρίζοι, τραχύς
με αμέτρητα εμπόδια
γνωστοί-άγνωστοι, έβαζαν τρικλοποδιές
για να μη φτάσω ποτέ στον προορισμό μου
όταν έρθει η ώρα μου
να αφήσω πίσω όλα αυτά
το άσχημο κάρμα
θα πω
πόσο κορόιδο ήμουν
πίστεψα, εμπιστεύτηκα, αγάπησα
θυσίασα
και τελικά… βγήκα χαμένη!
Νάγια Ψυχογιού©2024
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Πολύ καλό μικρή. Μπράβο
Σε Ευχαριστώ!!!