Ποίημα
Τα φώτα της πόλης μακρινά
μαζί και οι αναμνήσεις.
Τα χέρια ψάχνουν στο χώμα
ψηλαφώντας τα σκόρπια φύλλα,
αναζητώντας τις σκέψεις των ονείρων
που αποκοιμήθηκαν καθώς ο κόσμος άλλαζε.
Οι δρόμοι έρημοι
η μοναξιά με συντροφεύει
καθώς απελπισμένος συνθλίβομαι
κάτω από το βάρος των στεναγμών
νιώθοντας τον καιρό να γλιστράει.
Μεθυσμένος από τις λάμψεις της αβύσσου
αναδύομαι και υποκλίνομαι
στο φέγγος της σελήνης
ψάχνοντας στον μακρινό ορίζοντα
την παρουσία σου και τα μυστικά
που κρύβεις ανάμεσα σε λέξεις.
Οι μακρινές σου σιωπές
ακολουθούν την νύχτα
που χάραξε η γύμνια της ζωής
και τα ματωμένα μυστικά
που υψώνονται ξεδιπλώνοντας τον φόβο.
©2025 Δημήτρης Παπαλιάς
Αρθρογράφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα