Ερωτικό Instantane
Την αγαπάει τόσο .. Προσέχει όταν την οδηγεί στη μυστική πόρτα του μυαλού της.
Φωνές, συρτάρια και ξεχασμένα χαρτιά αλλοτινών ερώτων, θέλησε να τα επισκεφθεί με
αποφασισμένα βήματα..
Ό,τι υπάρχει εκεί, υπήρχε πριν από εκείνον. Του ζήτησε να τα σηκώσει από το πάτωμα,
να τα καθαρίσει από τη σκόνη του καιρού και να τα τοποθετήσει στο σημείο που θα του πει.
Εκείνη.
Ιεροτελεστία αποτύπωσης..
Απελευθέρωσης που την κάνει να ισορροπεί ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει της.
Τον ακούει. Αγκαλιάζουν τα χέρια της και η αίσθησή της κατακλύζει. Ξεκινά το χορό της.
Περίμενε τόσο καιρό. Περίμενε τόσο καιρό να την ακούσει…
Δεν υπήρχε για εκείνον όπως είναι. Παραμορφωμένη. Κεκαλυμμένη. Έτσι την ήθελαν.
Έτσι έμαθε να τη θέλουν. Ευχόταν μόνο να την ελευθερώσει. Να τη νοιώσεις έστω και μία φορά.
Να τη κρατήσει απ΄τη μέση και να αφεθεί στο ρυθμό του.
Στο ρυθμό της αλήθειας της.
Τη θέλει τόσο που δεν αρκούν οι εποχές. Η φαντασίωση δίνει τον ένα κ μοναδικό ρόλο.
Αρκεί να τη βγάλεις από το κρεμασμένο πίνακα του μασημένου καθωσπρεπισμού της.
Δεν τον αγόρασε για να μπει..
Τον αγόρασε για να νοιώσει μες την ψύχρα του καλά. Ασφαλής στην εξορία.
Κενό.
Προτίμησε το κενό να έρθει από πριν. Να μην περιμένει να έρθει, αν θα τον έχανε.
Όμως έτσι έκανε το φόβο της μια ανόητη πραγματικότητα.
Γιατί δε τόλμησε να θέλει τόσο που να μην υπάρχει, χωρίς να υπάρχει εκείνος.
Χίλιες φορές να τόλμαγε, σκέφτηκε φευγαλέα, όσο εκείνος να εισβάλει δυνατά
και λυσσαλέα σαν πολιορκητικός κριός στο κάστρο της, διαλύοντες τις ανούσιες
και επικίνδυνες σεμνότητες..
Τη γυμνή της αλήθεια ζητούσε αφήνοντας τα σκισμένα ρούχα της να παρασύρονται
από την καταιγίδα του
Φίλα με!
Βγάλε με!
ούρλιαζε σιωπηρά..
Σώσε με από εμένα!
Σε ΘΕΛΩ.
Χημεία. Η ομοιότητα που ηλεκτρίζει το άγγιγμα. Στον πίνακα της ζωγραφίζει.
Ζωγραφίζεις με βάση εκείνη. Ξεκλειδώσει το μυαλό και το σώμα της.
©️2024 Νικόλαος Μώρος – Πιτασάκης
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα