Ποίημα
Τα παιδιά στο σκοτάδι περπατάνε…Φως δεν βλέπουν παρά μόνο στάχτη κυλάει από τα μάτια τους.Περνουν τα χρόνια,μίσος υπάρχει ανάμεσα τους, ματωμένα τα χέρια τους, τα δάχτυλα τους,η ψυχή τους,η καρδιά τους….
Κλήρος κάθε μέρα ποιος θα φαγωθεί.Μεσα στη μοναξιά το κάθε παιδί.Καθημερινα πεθαίνουν με σφαίρες που καρφώνονται κατευθείαν στην καρδιά.Ιστοριες που περιγράφουν με δάκρυα στα μάτια,έχοντας ένα βάρος στη ψυχή.
Οι φίλοι τους,οι συγγενείς τους,οι γονείς τους,έχουν εξαφανιστεί…Μαύρο το μέρος συνέχιζε να είναι,όμως δεν είναι μόνο αυτό…Τα παιδιά δεν θα ξαναγελούσαν ποτέ…
*Ποίημα της μαθήτριας της Στ τάξης, Αθηνάς Λαδάκη,2ο
βραβείο σε διαγωνισμό των Εκδόσεων Γλαύκα.
**Δημοσιεύεται με την σύμφωνη γνώμη και άδεια των γονέων:
Πηνελόπη Κιτσικοπούλου+ Αντώνη Λαδάκη.
**Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή της δημοσίευσης:
Αναστασία Γεωργακοπούλου Αρθρογράφος/ Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα