Ποίημα
Στα σκαλοπάτια της ζωής,
μπορεί να σκουντουφλήσεις,
μα μια δύναμη ενδότερη,
σπρώχνει να προχωρήσεις…
Κι αν τύχει στα πατώματα
αυτή σε ρίξει πάλι,
σήκω ξανά όσο μπορείς,
σκληρή η βιοπάλη.
Ποτέ στις δυσκολίες σου
μην πάψεις να ελπίζεις,
όσα κι αν έρθουν δύσκολα,
ποτέ σου μην λυγίζεις…
Ζωή με χίλια βάσανα,
μπλέκει ιστό με δάκρυ,
τα ζόρια προσπερνούμε τα,
τα βάζουμε στη άκρη.
Σφίγγεις το χέρι σε γροθιά,
όρους δικούς σου θέτεις,
αχ βρε ζωή που τυρρανείς,
σαν να ΄σαι νομοθέτης.
Στη μάχη μέσα της ζωής,
πολύ μας βασανίζεις,
υπομονή και επιμονή,
γενναία να βαδίζεις.
Ηρωικά να της φερθείς,
για να καλοπεράσεις,
τις πίκρες και τα βάσανα,
αν θέλεις να ξεχάσεις.
Πολλές φουρτούνες πέρασα,
μα πάντα με ελπίδα ,
τα δύσκολα προσπέρασα,
σαν μία ηρωίδα.
Αντλώ τη δύναμη,
μέσα από τη δύναμη μου,
η Παναγία βοηθός,
πάντα είναι μαζί μου.
Θα σε παλέψω ρε ζωή,
ποτέ δε σε φοβάμαι,
όσα κι αν φέρεις δύσκολα,
όσο και να λυπάμαι.
Θα σε παλέψω ρε ζωή,
με τα καμώματα σου,
βάζω δυνάμεις κι έρχομαι,
και θα με βρεις μπροστά σου.
©2024 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα