Ποίημα
Απελπισμένα σ’ αγαπώ
τρελαίνομαι στην σκέψη
πώς την καρδιά πού μου’ δωσες
κάποιος μπορεί να κλέψει.
Φοβάμαι μήπως το όνειρο
μια μέρα τελειώσει
κι απ΄τη χαρά να σ’ αγαπώ
ο πόνος θα με λιώσει.
Απελπισμένα σ’ αγαπώ
μια μέρα αν μου λείψεις
θα είναι σφαίρα στην καρδιά
αυτή που θα μού ρίξεις.
Δε με φοβίζει ο θάνατος
μα τρέμω μη σε χάσω
και επάνω στην απόγνωση
δεν ξέρω που θα φτάσω.
Απελπισμένα σ’ αγαπώ
και νοιάζομαι για σένα
είσαι το πεπρωμένο μου
και η ζωή για μένα.
Απελπισμένα σ’ αγαπώ
με όραμα, με πάθος
μη γίνεις ποτέ αγάπη μου
εσύ δικό μου λάθος
©2024 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος – Ποιητής

υπέροχο και δυνατό!