Πεζο-ποίημα – Ένας θάνατος με γεύση Έρωτα –

Πεζό – ποίημα

Ματώνω τα χέρια
Πληγώνω την καρδιά
Εκμηδενίζω τον εγωισμό
Όλα αυτά και πολλά ακόμη μη ζηλευτά
για να γίνω μέρος της ζωής σου.
Ένα κομμάτι που θ΄ ανήκει, όπου ανήκεις και εσύ.
Όπου ανήκουν οι ανάσες σου
που ξεκουράζονται μετά από μια δύσκολη στιγμή,
τα δάκρυα σου
που κυλάνε ανεξέλεγκτα όταν δεν αντέχεις τον πόνο της ζωής,
τα γέλια σου
που ακούγονται σαν ψίθυροι αγγέλων, σαν θεϊκή μουσική.

Ακόμη άφαντός στη ματιά σου και ας είμαι δίπλα σου
και ας με σπρώχνεις ενοχλημένη για να πας παρακάτω,
απλώς και μόνο για να λερώσεις την ψυχή σου με ψεύτικες στιγμές,
από ύαινες που θέλουν να κομματιάσουν το κορμί σου,
από φίδια που θέλουν να τρυπώσουν στο ιερό στέρνο της ψυχής σου.

Θέλω να φωνάξω:
‘Κοίτα με!
Άνοιξε τα μάτια και κοίτα με!
Είμαι εδώ, πάντα εδώ, αιώνια εδώ!’

Αυτή η αβάσταχτη σιωπή μου ΄χει σφραγίσει το στόμα.
Την παρακαλάω να με λυπηθεί, να με ελεήσει,
μα όπως φαίνεται, δεν υπάρχει οίκτος για τον δούλο σου.

Πώς να μιλήσεις δυνατά στην ιέρεια της ψυχής σου;
Πώς να ψιθυρίσεις στην αφέντρα της κάθε σου σκέψης;

Παραμένω εδώ… στη σκιά της σκιάς σου,
να μετρώ τα δευτερόλεπτα που μ΄αφήνει να ζητιανεύω ένα σου βλέμμα.
Κοιτάζω ασυναίσθητα το αίμα στα χέρια μου,
στο στέρνο, στην καρδιά μου…
Η πληγή δε θα κλείσει ποτέ….

Αν ήταν να τελειώσει τώρα αυτό το βασανιστικό ταξίδι
θα ΄θελα μόνο ένα φιλί… ένα φιλί δικό σου.
Έναν θάνατο με γεύση έρωτα….

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα