Μοντέρνα ποίηση – Πρόλαβες και Ήρθες . . . –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Στιγμές, στιγμές,
αγγίζω ανάλαφρα το πρόσωπο μου,
από φόβο, μήπως ξεχάσει πως είναι ανθρώπου χάδι….
Ορκίζομαι,
εγώ και μόνο εγώ καθιέρωσα αυτήν την αβάσταχτη νηστεία
με κάθε συνείδηση.

Κι όμως…
Ομολογώ, αυτές τις στιγμές τις λαχταρώ.
Είναι τόσο περίεργο ν΄αγγίζω την επιδερμίδα
που κάποτε φιλούσες λαίμαργα,
που καθημερινά άφηνες τη μυρωδιά σου πάνω της.

Θυμάμαι
πως άγγιζες το μέτωπο σου με το δικό μου.
Ιδρωμένος,
από το άγχος της μέρας που σ΄είχε βασανίσει.
Εξαντλημένος,
χωρίς ανάσα… χωρίς διάθεση για περιττές εξομολογήσεις.
Ευγνώμων γι΄αυτήν την ιερή σιωπή
που μου ψιθύριζε τόσα πολλά,
που μου εκμυστηρευόταν όλα σου τα μυστικά.

Ακίνητος,
με μάτια κλειστά και ένα γλυκό χαμόγελο
που σχεδόν ντρεπόταν να φανερωθεί.
Λάτρευα αυτήν την αφύσικη ντροπή
Λάτρευα την ώρα που πάλευες να εξοικειωθείς μαζί της

Και μετά…
Εκείνη η ματιά που ομολογούσε
πως σε λίγο θα ελευθερωνόταν τα φιλιά…

Μια γλυκιά ιεροτελεστία που πάγωσε στο χρόνο
που ποτέ ξανά δε θα ζήσω
που ποτέ ξανά δε θα ψιθυρίσω…

Θυμωμένη για πάντα μαζί σου, που βιάστηκες να φύγεις…
Ερωτευμένη για πάντα μαζί σου, που πρόλαβες και ήρθες…

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα