Ποίημα
Σε μονοπάτι άβατο με πας,
μα περπατάω,
δεν σου χαρίζω τίποτα
πάντα θα σου γελάω.
Εγώ σε παίζω βρε ζωή
μπροστά σου δε λυγίζω
εσύ μονάχα μου χρωστάς
δεν σε υπολογίζω.
Για μένα άβατο ζωή
δεν έχει μονοπάτι,
ούτε μπροστά σου έσκυψα
ποτέ μου το κεφάλι.
Εγώ σε ξέφωτο θα βγω
να σου γελάσω πάλι
αν κάπου πίκρα κέρασες
την πίνω, μη σε νοιάζει.
Μα θα με δεις να στέκομαι
όρθιος σαν χαράζει.
Να γονατίσω δεν μπορώ
δεν μου το επιτρέπω,
ποτέ στα δύσκολα ζωή
δεν έμαθα να τρέχω!
©2025 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος * Ποιητής

Μπράβο κυριε Δημήτρη! Μαθήματα επιβίωσης μέσα σε λόγους στίχους! Υπέροχο! 🌹