Αφήγημα – Παγωνιά –

Αφήγημα

Κρύα η βραδιά κι απόψε….
Κι όσο η νύχτα προχωρά, παγώνοντας τα μέλη μου, ακόμα και η ψυχή πάγωσε κι αυτή,
μόνο η σκέψη αντιστέκεται και ρέει σαν καυτή λάβα…
Δεν την προλαβαίνω…
Η φωνή της λογικής γίνεται εικόνες, το μυαλό χάνεται σ’ ένα ταξίδι μακρύ και ατέρμονο…
Εμπρός…
Πίσω…
Και πάλι εμπρός…
Χαμόγελα…
Δάκρυα…
Ελπίδα…
Χαρά…
Θλίψη…
Στεναχώρια…
Απογοήτευση…
Ανάμεικτα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο…..
Το μυαλό σε μόνιμο φευγιό, χαμένο στο δικό του ταξίδι…
Και μόνο η θλίψη,
μέσα από όλα αυτά τα συναισθήματα, ήρθε και αποφάσισε ερήμην μου να μείνει..!!
Στρογγυλοκάθισε μέσα μου κι άρχισε να σκαλίζει παλιές πληγές που νόμιζα γιατρεμένες …
Βρήκε την πιο νωπή και πρόσφατη και δε χρειάστηκε πολύ… τη μάτωσε και την άφησε να τρέχει…
Όπως όπως την περιποιήθηκα πάλι κι αποφάσισα πως θα την γιατρέψω και θα κλείσω κάθε χαραμάδα
να μην μπορεί να μπει ξανά κάνεις και τίποτα…!!
Άρχισα να κρυώνω…
Τα χέρια μου ψάχνουν τα στρωσίδια και μαζί με αυτά την αγκαλιά σου, να με τυλίξουν για να ζεσταθώ.
Να νοιώσω γαλήνη και ηρεμία, να χορτάσω την πεινασμένη μου ψυχή που προσπαθεί να σε συναντήσει
με το νου και να σε ερωτευτεί ξανά και ξανά ατελείωτα και να γιατρέψει επιτέλους εκείνη την πληγή
που μάτωσε ξανά… μέχρι να φανούν οι πρώτες πρωινές ακτίνες…!
Και κάπου εκεί στο γλυκό χάραμα, αποκαμωμένη πια, να αφεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα
που με κατάκτησε χωρίς καμία προσπάθεια, βίαια και αποφασιστικά, κλείνοντάς μου τα δακρυσμένα μάτια μου
και χαλαρώνοντας από την πάλη της νύχτας το κουρασμένο μου κορμί…
Κι έτσι αδυσώπητος ο χρόνος συνεχίζει να κυλά….
Ξημέρωσε !!!

©2025 Ξένια Ανδριοπούλου
Αρθρογράφος * Συγγραφέας