Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Κλεμμένες ματιές,
για μια ευτυχία που χάθηκε κάπου στη διαδρομή.
Εξαντλημένος κοντοστέκεσαι και συνειδητοποιείς,
πως όσο και αν προσπαθήσεις, ποτέ δε θα βρεθεί.
Άγνωστη λέξη η χαρά
και ας παλεύεις να τη γευτείς σε σκοτεινές στιγμές,
που γίνεσαι ήρωας μιας πληρωμένης ηδονής.
Κλεμμένος ο ρόλος και οι ατάκες σκληρές, άνυδρες, χλωμές,
Πώς να πείσεις, όταν τα πάντα πάνω σου μοιρολογούν;
Όταν το πρόσωπο, κακοφορμισμένο πια από τις αγωνίες,
γέρνει ρυτιδιασμένο πάνω στο πληρωμένο κορμί,
που κλείνει τα μάτια ερμητικά….
Άραγε για να μη δει;
Τι είναι αυτό που βλέπει αυτή η πληγωμένη ψυχή, που εσύ αγνοείς;
Η χαραμάδα στενή, η ματιά θολή
Σφίγγεις τα δόντια, ενώ ικετεύεις το παρελθόν να κρυφτεί,
να σιωπήσει και να καμουφλαριστεί.
Ποιό το όφελος, από το προσβλητικό ξεγύμνωμα της ψυχής;
Ντροπή
Μια αναιδέστατη ηθική που ύπουλα μαχαιρώνεις σε κάθε ευκαιρία
Βγάζεις από το σάπιο ντουλάπι ένα μαραμένο ‘Σ΄αγαπώ’
και το αφήνεις σχεδόν μ΄ ευλάβεια πάνω στο μαξιλάρι…
είναι σαν ν΄ αποχαιρετάς αγαπημένο σε νεκρώσιμη ακολουθία.
Πάντα αυτή, η αιώνια θαμμένη αγαπημένη,
που σου έκλεψε την ψύχη μέσα από ένα φιλί…
Πώς να ξεχάσεις κάτι που σε κρατάει στη ζωή;
Δεν έχεις να θυμάσαι τίποτα άλλο από τη διαδρομή
Βαρετές συναντήσεις
Ψεύτικες φιλοφρονήσεις
Υποσχέσεις που έσβησαν πριν γίνουν καν πιστευτές
Μόνο αυτό… το φιλί το στερνό…
Το χάδι στα χείλη που ανάγκασε την ψυχή να παραδοθεί
που τη φυλάκισε για μια ολόκληρη ζωή,
που την υποχρέωσε να παρακολουθεί τη διαδρομή
μέσα από μια μικρή… στενή… ασήμαντη χαραμάδα…
©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα