Ποίηση – Mea coulpa –

Ποίημα

Mea coulpa (*) ψιθύρισε αυτός
ζωσμένος από περίσσια και ακούσια έπαρση
ενώ τα πλήθη ξέσπασαν σε ζητωκραυγές
μη γνωρίζοντας την σημασία των λέξεων
πιστεύοντας πως κάτι σπουδαίο εξαγγέλλει.
Σήκωσε το χέρι τον διακόπτη έκλεισε
σβήνοντας το φως των αστεριών
αφήνοντας την κενή λάμψη του σκότους
κυματιστά να πλανιέται
παραγκωνίζοντας τις περιπλανώμενες αλήθειες
προνοώντας πως το άπλετο σκοτάδι
επιφέρει πλείστα όσα αγαθά
μη εξαιρουμένης και της εξάλειψης
της τρικυμίας εν κρανίω
ενώ η έμπνευσή του κορυφώθηκε
ζητώντας να ακούσουν όλοι σιωπηλοί
τα νέα του πονήματα
εμπνευσμένα από τα λάθη του
πιστεύοντας πως ο έμμετρος λόγος
θα πρόσθετε περίσσια χάρη
στο φαινόμενο της ροής και εκτόνωσης
από ακραίες εκφάνσεις
ενώ τα όνειρα σύννεφα ζωγραφιστά
ταξιδευτές σε ψεύτικους ουρανούς.

(*) λάθος μου

©2025 Δημήτριος Παπαλιάς
Αρθρογράφος * Ποιητής