Ποίηση – Της αγάπης η δοτική –

Ποίημα

Το γύρισε σε φθινόπωρο πάλι ο καιρός
Άλλωστε το είπαν και στο δελτίο καιρού
Κατακόρυφη θα είναι η πτώση..
Η δοτική της άνοιξης;… σκέφτηκα… ή μήπως της αγάπης η δοτική;
Όλα σε κατακόρυφη πτώση μοιάζουν μέσα μου
Έχει βλέπεις και η άνοιξη τις… μεταπτώσεις της.
Εδώ που τα λέμε,
καθόλου δεν με χάλασε του καιρού η γκρίζα φορεσιά
Καλύπτει πλήρως τις ενδυματολογικές μου προτιμήσεις
Αν δεν είχα γεννηθεί άνθρωπος,
θα μπορούσα να υπάρχω ως σύννεφο
Από εκείνα που γεννιούνται από την ανάσα του γιαλού και κρέμονται
πάνω από τα δέντρα και τις στέγες αναποφάσιστα
Αυτά που περιπαίζουν τον καιρό αλλάζοντας διάθεση κατά το δοκούν
Κουβαλούν βρόχινες λέξεις, μουρμουρητά ,τραγούδια
και κατακόρυφες ηθελημένες και αθέλητες εξάρσεις.
Κατέβασα την τέντα στο μπαλκόνι
Ζωγραφισμένα χελιδόνια
προσπαθούν να αποδράσουν μέσα από ψεύτικα σύννεφα στεγνά
Ο δρόμος βράχηκε,
στα ηλεκτρικά σύρματα ακροβατούν οι ουρές δυο ξεχασμένων χαρταετών
Οι νεραντζιές τινάζουν τα νοτισμένα τους φύλλα στο πεζοδρόμιο
ανατριχιάζοντας στο φύσημα του αέρα
Τύλιξα την ζακέτα γύρω στο στήθος μου
Όχι δεν κρύωνα,
μου έδινε όμως την αίσθηση της αγκαλιάς, της τρυφερότητας.
Κράτησα τα χέρια μου μπλεγμένα και έκλεισα τα μάτια μυρίζοντας το νοτισμένο χώμα.
Σκέψου…
Να ήσουν λέει σύννεφο κι εσύ και να ξυπνούσαμε μαζί όταν ανάσανε η μέρα
Και τα υγρά μας τα φιλιά,
σημάδια αγάπης πάνω στις μαργαρίτες
Μιά μέρα του Μαρτιού που άνοιξη είναι αλλά μοιάζει με φθινόπωρο…

©️2025 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια