Μοντέρνα ποίηση – Η Πρώτη Στιγμή –

Μοντέρνα ποίηση

Επίτηδες αφήνω τις ώρες να κυλήσουν άδειες,
μονότονα σιωπηλές, με απαγορευτικό στον αναστεναγμό,
δίχως φιλί, χωρίς ελπίδα για ένα ζαχαρωμένο απόγευμα
από κείνα που τόσο λαχταράω κοντά σου.
Τις παρακολουθώ, πάντα διακριτικά,
να με κοιτάζουν με παράπονο.
Το νιώθω, αγωνιούν,
μήπως και δεν καταφέρουν να με ξυπνήσουν,
απ΄αυτόν τον λήθαργο, που μ΄έχει καθηλώσει,
καθώς μυρίζω τα μαλλιά σου και αφήνομαι στο όνειρο.
Το βλέπω, ένα έντονο ρίγος τις έχει αγκαλιάσει σφιχτά,
σχεδόν τις πνίγει στα βουβά,
ενώ εγώ συγκαταβατικά κάνω πως κοιτάζω τους περαστικούς,
που μας χαιρετάνε τυπικά.
Αβοήθητες αγκομαχούν, μα εγώ επιμένω.
Είμαι αποφασισμένος…
οι ώρες αυτές οι τελευταίες θα χαθούν, θα ξεχαστούν,
θα μείνουν οι αιώνια κενές ώρες πριν το τέλος
και μετά….

Μετά θα υποδεχθούμε σφιχταγκαλιασμένοι την αρχή,
την πρώτη στιγμή, από τις δώδεκα που θα είμαστε μαζί,
αυτήν που ονομάσαμε ιερή, γιατί όλα είναι πιθανά,
αφού ο έρωτας νικάει ακόμη και του Άδη τα φιλιά
αφού η ελπίδα χαμογελάει σε κάθε γωνιά
αφού εσύ θα μου ψιθυρίσεις ξανά… ‘Για πάντα μαζί’

Μια στιγμή….
Η πρώτη στιγμή…
Αυτή που θα΄ρχεται ξανά και ξανά για να σημαδεύει τη χρονιά,
την κάθε νέα χρονιά, που θα είμαστε μαζί.

Άλλη μια χρονιά μαζί !
Άλλη μια ευχή ‘Για πάντα μαζί !’

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα