Ποίηση – Τ ί π ο τ α . . . –

Ποίημα

Τίποτα…
Πάει καιρός
που δεν θέλω να γράψω τίποτα
Ένα κενό στο βλέμμα και στην καρδιά
Στριμώχτηκαν οι λέξεις άναρχα στο μυαλό
κι εγώ αρνούμαι πεισματικά
να τις βάλω στη σειρά
έτσι που να βγάζουν κάποιο νόημα
Μια Βαβέλ έχει σχηματιστεί στο κεφάλι μου
Σκέψεις, λέξεις, εικόνες,
ανεβοκατεβαίνουν,
στριμώχνονται στις γωνίες,
αλαλάζουν και καβγαδίζουν ακαταλαβίστικα
Κλείνω με τα χέρια μου τα αυτιά μου
Σκάστε επιτέλους…δεν αντέχω άλλο…
Από τη μια νιώθω πως δεν χωράω πουθενά
Από την άλλη πάλι περισσεύω από παντού…
Ίδιες λέξεις
Ίδια νοήματα
Ολόιδιοι θαυμασμοί
Πανομοιότυπες ερημιές…
Κουράστηκα, βαρέθηκα
τα ίδια και τα ίδια…
Θέλω να φύγω να πάω αλλού
σ’ άλλο κόσμο, άλλο σύμπαν
όπου τίποτα δεν θα μοιάζει με τίποτα
και το καθόλου θα έχει τη δική του έννοια
Έτσι που ένα “Τίποτα” κι ένα “Καθόλου”
μέσα σε μιά γλυκιά συνομωσία
θα ανταμώσουν σ’ ένα “όλον”
και μπορεί να γεμίσουν το κενό
στο βλέμμα και στην καρδιά…
Και που ξέρεις;
Ίσως απλώσει γραμμές στου μυαλού την αναρχία
και βάλει τις λέξεις σε σειρά
για να δημιουργηθεί κάτι
που μπορεί και να λέγεται… Ποίημα…

©️2025 Ελένη Ταϊφυριανού
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα