Μοντέρνα ποίηση – Καμιά φωνή . . . –

Μοντέρνα ποίηση * Πεζο-ποίημα

Δεν έχω αγγίξει καν τα χείλη σου και τη μυρίζω… είναι εκεί…
πάντα ανάμεσα μας να σιγοτραγουδάει την απιστία σου,
να με κάνει να νιώθω τόσο λίγη…
Μαζεμένα πάνω σου όλα τ΄ απομεινάρια του έρωτα σας.
Το χάδι από τα φιλιά στα χείλη, που καμώνονται τα βιασμένα
Η γεύση από ένα στόμα που σου δόθηκε με πάθος,
που ‘βρώμισε’ την ανάσα σου, που σ΄άφησε σημαδεμένο.

Παλεύω να σταθώ ψύχραιμη, να κάνω πέρα να περάσεις,
να ξαναμπείς στο καταφύγιο της ζωής μας.
Σ΄αφήνω να παίξεις για λίγο,
με μια γελοία αμηχανία κι έναν κρυφό φόβο
που σύντομα πάει για ύπνο μαζί με τις ενοχές.
Ο ρόλος του αγαπημένου συζύγου, του κουρασμένου βιοπαλεστή,
μάλλον δεν πείθει κανέναν από τους δυο μας
και πολύ γρήγορα ζητάς ξανά καταφύγιο στη μέθη.
Η ρουτίνα συνεχίζει με το βαρετό ρεφρέν της
πριν ο πρωταγωνιστής εξαντλημένος
από την απαιτητική παράσταση, αποσυρθεί στο καμαρίνι του.

Αναλώσιμη
Το ταμπελάκι που μου χρέωσε η μοίρα
– για να με καταχωρήσεις κάπου βιαστικά –
και πάλι κρεμασμένο πάνω μου…
Ένας θυμός – τύραννος σχεδόν κομματιάζει την ψυχή μου
όση ώρα τα χέρια μου κομματιάζουν
τη φορεσιά της ‘αγαπημένης συζύγου’.
Ένα κακοντυμένο σκιάχτρο που όσο περισσότερο προσπαθεί,
τόσο περισσότερο του φορτώνουν κουρέλια…

Κι όμως
Κάποτε η περηφάνεια μου ούρλιαζε σαν πεινασμένος λύκος
σαν θεριό έτοιμο να κατασπαράξει
κάθε ανεπιθύμητο παραβάτη περαστικό.
Τώρα…
μια ανελέητη σιωπή που μ΄ αρρωσταίνει, που με καθηλώνει,
ανάμεσα στον πόνο της προδοσίας και στη δειλία της απόγνωσης,
έχει κρεμαστεί πάνω μου και δεν ξέρω τι να κάνω…
Είναι σαν ν΄αρρώστησε η φωνή που μου χάρισαν οι Αγγέλοι
σαν να την τρώει ένα ανθεκτικό σαράκι, που δεν το βάζει κάτω…

Τρελαίνομαι…
Αυτό είναι τρελαίνομαι…
Μια αχυρένια στολή ξεκίνησε να ράβεται στα μέτρα μου
που τα΄δωσες εσύ με τόση προθυμία…

Καμιά φωνή δεν μπορεί να σώσει την ψυχή μου
Καμιά σιωπή δεν μπορεί να τιμωρήσει τη δική σου

©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του σάιτ ekdoseisglauka.gr