Ποίηση – Ο Χρόνος και ο Καθρέπτης –

Ποίημα

Ο χρόνος κυλά σαν το ποτάμι,
πίσω ποτέ του δεν γυρνά,
βάζει το προσωπείο του,
κι όπως θέλει κυβερνά.
Σαν το γάργαρο νερό,
βιαστικά διαβαίνει,
και η ζωή μας προχωρεί,
και στο ζενίθ μας παίρνει.
Νέα μέρα σήμερα,
νέες σκέψεις συνοδεύει,
κοιτάζω στο καθρέφτη μου,
να δω τι αληθεύει….
Ρυτίδες προελαύνουσιν,
το πρόσωπο οργώνουν,
αλλάζουνε την όψη μας,
άπληστα χαρακώνουν.
Γλυκόπικρο χαμόγελο,
σκάει με απορία,
μην ο καθρέφτης χάλασε,
κι άλλαξε η κυρία;
Μην ο καθρέφτης χάλασε,
κι άλλα καθρεφτίζει,
απόρησα για μιά στιγμή,
κι ο εαυτός λυγίζει.
Κοιτώ ξανά ,ξανά κοιτώ,
μέσα εις το καθρέφτη,
μάταια όμως προσπαθώ,
για να τον βγάλω ψεύτη.
Και ο καθρέφτης απαντά,
μ’ ένα δικό του τρόπο,
αυτά είναι τα βραβεία σου,
που απόκτησες με κόπο.
Κάθε γραμμή σου μαρτυρεί,
την κάθε μια στιγμή σου,
και όλες τις φουρτούνες σου,
που είχες στη ζωή σου.
Αυτά είναι τα παράσημα,
που μάζεψες με κόπο,
και η ζωή σε βράβευσε,
με μυστηριώδη τρόπο.
Ότι κι αν δείχνει, μη ρωτάς,
με σκέψεις μην παιδεύεις,
τα χρόνια πια περάσανε,
το κάλλος μη γυρεύεις….
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

©2025 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος * ποιήτρια