Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Θα κρύψω την κραυγή
εκεί που ξεκουράζεται αδιάφορη η ζωή
κάτω απ΄το μαξιλάρι που έκρυψες τις σκέψεις,
πάνω στο σεντόνι που φίμωσες την ηδονή.
Θα κλέψω
όλες τις ανάσες
που χάρισες στα όνειρα,
που ποτέ δεν θα μου εξομολογηθείς
που θα παραμείνουν για πάντα σφραγισμένα.
Κάθε βράδυ πιστός
σε μια επαναλαμβανόμενη – μυστική προδοσία
που ο έρωτας
ντύνει το πρόσωπο μου μ΄ άλλη γυναίκα,
που η μυρωδιά μου
αλλοιώνεται απ΄τον ιδρώτα της,
που η καρδιά μου
μαχαιρώνεται απ΄ τα φιλιά της.
Δεν είναι δικά μου τα χείλη που αποζητάς
Δεν είναι δικοί μου οι αναστεναγμοί που ρουφάς
Όλα δικά της
Όσα γεννιούνται πάνω μου, μέσα μου
κι αυτά δικά της.
Εσύ στα πρόθυρα της τρέλας
δαγκώνεις τα χείλη
για να μην προδώσεις
τ΄όνομα της ηδονής σου,
το πάθος της ψυχής σου.
Δεν μου απόμεινε τίποτα
Μονάχα αυτή η κραυγή
‘Σώσε με θάνατε λυτρωτή !’
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
