Επιστολή – Μια κόρη και μια μάνα –

Επιστολές

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ
Διασκευασμένες σε λογοτέχνημα
από τη Μαίρη Μάκρα

(Από μητέρα προς κόρη)

Κόρη μου,
Έλαβα ένα μήνυμα απελπισίας από σένα. Μετανιώνεις, όπως λες, για τον γάμο σου.
Σε καταπιέζει το σπιτικό σου. Αδυνατείς να τα πας καλά με τα πεθερικά σου.
Με αναζητάς.
Μα εγώ υπάρχω, παιδί μου!
Είμαι εδώ, για να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ. Πάψε όμως να στηρίζεσαι στην παρηγοριά μου
για να χτίσεις τη νέα σου ζωή. Το θεμέλιο θα είσαι εσύ. Δεν σ’ εγκαταλείπω.
Σου δείχνω ποιος είναι ο χώρος σου, γιατί εκεί θα δράσεις για να ολοκληρωθείς.
Αν ο άντρας σου σε υποβιβάζει ως γυναίκα, εσύ να μάθεις πώς να υπάρχεις ως άτομο.
Κι αν αυτό που είσαι το πιστέψεις, δεν θα είναι σε θέση να σου το αμφισβητήσει κανείς.
Ώσπου να φτάσεις σ’ αυτό το επίπεδο, θα περάσει καιρός.
Προς το παρόν νιώθεις ακόμη ως κόρη, που της έκλεψαν την ταυτότητά της οι νέοι της ρόλοι:
αυτοί της «συζύγου», της «νύφης» και της «μαμάς».
Είναι, λοιπόν, φυσικό να σου τη δίνουν στα νεύρα όλοι, μια και, στο βάθος,
πιστεύεις ότι σου άλλαξαν τη ζωή. Όμως, όταν στενεύουν τα πράγματα γύρω μας, δεν κλαίμε.
Ανοίγουμε τα μάτια μας για να δούμε καλά τι έχουμε γύρω μας, τι υπάρχει να διορθώσουμε,
τι περισσεύει για να το αφήσουμε, τι δεν ξέρουμε για να το μάθουμε και τι είναι
καινούριο για να το ερευνήσουμε. Τίποτε άλλο δεν είναι η «νέα ζωή».
Άντε, για χάρη σου, θα προσθέσω και κάτι ακόμα: είμαι κι εγώ, η μαμά σου,
για όταν με χρειαστείς.
Όχι, όμως, για να κατευθύνω τη ζωή σου. Αυτό, αν το επιδιώξω,
θα πρέπει να μου το απαγορεύσεις εσύ.

Με όλη μου την αγάπη,
η μαμά σου

***

(Από κόρη προς μητέρα)

Μητέρα,
Αφού το ζητάς, θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω την «ανάρμοστη», όπως την ονομάζεις, συμπεριφορά μου.
Μα για να βρω τη λέξη που χαρακτηρίζει τη θέση μου — αυτή που μου υπόσχεσαι πως θα κατανοήσεις —
θα ταξιδέψω στο παρελθόν. Από εκεί θα πάρω τα «πρέπει». Αυτή τη λέξη που μου καθόρισε τη ζωή.
«Πρέπει», μαμά. «Έπρεπε» και «θα πρέπει». Κι όλα όσα πρέπει να κάνω τα καθορίζεις εσύ.
Από τότε μέχρι τώρα.
Από τώρα μέχρι πάντα. Όπως ορίζεις εσύ.
Κι αν εγώ έχω γνώμη, την ονομάζεις «αντίρρηση». Την επιθυμία μου τη λες «επανάσταση».
Κι αν φτάσω στην επανάσταση, την ονομάζεις «οικογενειακή δυστυχία» και «αποτυχία» της ίδιας σου της ζωής.
Γιατί εγώ, αγαπητή μου μητέρα, δεν ήμουν παιδί με σάρκα και οστά. Ήμουν, για σένα, ένα κεφάλαιο,
που πάνω του έκανες επενδύσεις. Κι αφού το κεφάλαιο — δηλαδή, εγώ — θα έκανε ό,τι «έπρεπε»,
θα είχες το κέρδος: να νιώθεις επιτυχημένη σ’ αυτή την κοινωνία.
Λοιπόν, τερματίσαμε! Εσύ κι εγώ, θέλω να πω. Τερματίσαμε σαν κοινή πορεία.
Κι αφού με ταΐζεις και με ποτίζεις, όπως λες, αλλά με θέλεις σκλάβα σου, εγώ δραπετεύω για να βρω τη ζωή.
Τη δική μου ζωή, που έχει στόχους πολύ πιο πέρα από τους τέσσερις τοίχους που μου προετοιμάζεις εσύ.

Πάντα με αγάπη,
η κόρη σου

©️2025 Μαίρη Μάκρα
Αρθρογράφος * Συγγραφέας