Ποίηση – Εγώ η φυλακή μου –

Ποίημα

Αειθαλής και κωνοφόρα η σιωπή
ποτίζεται από την αρχέγονη και κοφτερή απουσία
στης ζωής τα απρόσμενα συναπάντημα
Αέναοι αποχαιρετισμοί,βαλσαμωμένοι πόθοι,
απροσδιόριστα τρεμίσματα, παγωμένα χαμόγελα
ανάπηρα και μισερά θέλω..
Ποιοί είμαστε τάχα;
Των πεύκων είμαστε κορφές;
Του αγέρα αβέβαια τρεμουλιάσματα;
Είμαστε φωνές και αντίλαλοι και σε ποτάμια ψίθυροι;
Και τί είναι τάχα αυτό το νότισμα το αθέλητο στων ματιών τις κοιλότητες;
Ρυάκια αλμυρά
που κυλούν στων παρειών τα άνυδρα εδάφη;
Και ποιός ο σκοπός,το όφελος,η χρησιμότης;
Από πού ξεκινήσαμε και ποιός τάχα ο προορισμός;
Και γιατί δεν μας αγγίζει του ταξιδιού ο ενθουσιασμός;
Δεν είναι τάχα ο καθένας μας ένας Οδυσσέας;
Ατελές νιώθω δημιούργημα
Κουράστηκε τάχα ο δημιουργός μου ή είδε μήπως
ανώφελη πως ήταν η αποπεράτωση;
Των δακτύλων οι κάλαμοι αδύναμοι και άχαροι
και σε αυτούς ρίπτω κάθε ευθύνη για τις λέξεις
τις περιπεσούσες εις όποιον σφάλμα ο νους δεν απέτρεψε
Και τρεμάμενη νιώθω φλόγα κεριού
στου δρόμου το στενό ρείθρο
Και σταγόνα νιώθω βροχής,
διάφανη ερημία στην χλόη
Και μένω σιωπηλή και γίνομαι σιωπή και κρατώ τις λέξεις
εικόνες αξεδιάλυτες, ερμητικά κλεισμένες σε μυστικό ερμάριο
να διψούν τον λόγο, να πεινούν το συναίσθημα,
να αποζητούν το φως, να λαχταρούν την ελευθερία
Και γίνομαι εγώ το κλειδί
εγώ η άρνηση
εγώ η φυλακή τους
Εγώ η φυλακή μου…

©️2025 Αργυρούλα Κτενά
Αρθρογράφος * Ποιήτρια