Αφήγημα
Σε αγαπώ…
σαν το κύμα που η θάλασσα στέλνει στις ερημικές αμμουδιές για συντροφιά τους.
Σε αγαπώ… σαν τις συννεφιές που μαζεύει ο ουρανός για να κρύψει το φως για λίγο
και να καταλάβουν οι αγαπημένοι τι σημαίνει ευτυχία.
Σε αγαπώ… γιατί οι ψυχές μας βάδισαν και βαδίζουν τον ίδιο δρόμο,
πληγωμένα πουλιά που αναζητούν το θεραπευτικό χάδι…
Σε αγαπώ… γιατί τα σώματά μας όταν ενώνονται αναδίδουν ευωδιές χρωματιστών λουλουδιών,
ευλογίες άστρων στον νυχτερινό ουρανό και γεμάτων φεγγαριών ανθισμένες ελπίδες.
Σε αγαπώ… γιατί όσες πληγές σου έδωσα, με την αγκαλιά μου θα τις κλείσω.
Θέλω να γίνω ο δροσιστικός αέρας σου κι ας μάρανα για λίγο τα φύλλα σου με τον πόνο που σου πρόσφερα,
αγιασμό της λύπης που πίκρανε τα χείλη σου…
Δέντρο εσύ της αγάπης… στη γη μου θέλω να ποτίζεσαι διαρκώς, ακόμη και με τα δάκρυά μου,
με τους πόθους μου και το πάθος μου που σηκώνονται σαν πανιά γοργοτάξιδων καραβιών.
Μαζί θέλω να πλάσουμε το όνειρο, εκείνο το όνειρο που ματώσαμε και πήραν οι ανατολές
και τα δειλινά θλιμμένα χρώματα.
Αυτό το όνειρο να κανακέψουμε σαν μωρό στην αγκαλιά μας,
να γεννηθεί ο έρωτας σαν ένας πεντάμορφος άγγελος και προστάτης της ζωής μας…
©2025 Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα