Μοντέρνα ποίηση – Λύτρωσε με . . . –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Και τώρα
αγκαλιάζοντας την ερημιά
σ΄ αναζήτηση ελπίδας,
απλώς προσαρμόζομαι.
Τα χέρια σφιχτά
γύρω από τον κορμό,
τα μάτια κλειστά.
Λένε πως είναι επώδυνο
ν΄ αντικρύζεις τη μοναξιά.
Μια επικίνδυνη αποστολή
με υψηλό ρίσκο αποτυχίας.
Οι απώλειες ανυπολόγιστες
μα εγώ αδιαφορώ.

Ξανά εδώ
Κύριος του εαυτού μου
μα όχι του κορμιού μου.
Αυτό ακόμη επαναστατεί,
σ΄ αναζητεί…
Τρέμει ολάκερο
περιμένοντας
τη δόση ευσπλαχνίας
για να ναρκωθεί,
να συνηθίσει
το άδειο κρεβάτι,
το παγωμένο χάδι.

Μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο
που κάποτε η ηχώ ζήλευε,
όταν άκουγε
το τραγούδι της ηδονής μας,
στέκομαι τιμωρία
-μήπως και συγκινήσω
τη μοίρα που απαξιοί-
άγρυπνος
με τον αντίλαλο της κραυγής σου
να βασανίζει
κάθε εκατοστό της ύπαρξης μου.

Κι όμως…
Αν με ρωτάς… είσαι ακόμη εδώ…
Η τρέλα κάθε βράδυ πλάθει το ομοίωμά σου
και το φιλοξενεί στο κρεβάτι μας.
Εκεί
που μου ορκιζόσουν αιώνια πίστη
Εκεί
που θυσίαζες στην πυρά κάθε ‘Σ΄αγαπώ’
για να με ορίσεις λάτρη της ψυχής σου.
Σε βλέπω
να γδύνεις τη λαχτάρα του κορμιού μου
ψιθυρίζοντας πως είσαι δική μου.
Σε βλέπω
να υπνωτίζεις με μια ματιά
ακόμη και τα φαντάσματα,
αυτού του έρημου σπιτιού.
Σε βλέπω…
Κάθε βράδυ
στο ίδιο κρεβάτι, στο ίδιο σημείο,
εκεί που η ζωή και ο θάνατος ενώθηκαν
για να μας τιμωρήσουν…

Αν μ΄αγάπησες έστω και μια στιγμή… λύτρωσέ με…

©2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα