Ποίημα
Κάθε πρωί πεθαίνει μια αλήθεια
που από κάποια συνήθεια
τα παλιά παραμύθια
την κρύβουν.
Κάθε βράδυ γεννιέται ένα ψέμα
με κάτι λάγνο στο βλέμμα
ένα χνάρι στο δέρμα
αφήνουν.
Μπερδεύτηκαν οι αισθήσεις
πήραν τις ψευδαισθήσεις
για ενδεχόμενο.
Στου ρήματος τις κλείσεις
μέσα στις παραισθήσεις
άλλαξε το γινόμενο.
Κι ο χρόνος να τρέχει, να φεύγει
ρωτάει; γελάει; η κλαίει;
Αδιάφορο τι να μου λέει
Ποιός νοιάζεται;
Πιστόλι που με σημαδεύει
η σφαίρα εμένα γυρεύει;
ρωτάει; γελάει; η κλαίει;
Ποιός νοιάζεται;
Ο χρόνος τελειώνει σε λίγο…
Αδιάφορο που ‘ναι το λίγο…
Ποιός νοιάζεται;
©️2025 Ελένη Ταϊφυριανού
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
