Ποίηση – Το Φως της Αγάπης –

Ποίημα

Σκοτείνιασε, βαριά η νύχτα
Γεμάτος θυμωμένα σύννεφα
ο ουρανός, άναστρος
Το στήθος μου ο πόνος πλακώνει
Να ανασάνω αγωνίζομαι
Πνίγομαι από την κραυγή
που δεν αφήνει ο φόβος
να λευτερωθεί, να τραντάξει
την ψευδαίσθηση της γαλήνης
των ήσυχων συνειδήσεων
με τους ανήσυχους εφιάλτες.
Μόνο τα δάκρυα λεύτερα
κυλάνε δίνοντας λύση προσωρινή.
Ο πόνος γράφει υγρές ιστορίες
πάνω στα μάγουλά μου.
Ο πόνος χαράζει με το μαχαίρι
της μνήμης πάνω στο σώμα μου
όλα όσα η αθωότητα ενός παιδιού
δεν μπορούσε να κάνει λέξεις.
Τα αδιανόητα που κρύβονται
σε ένα κλειδωμένο μπαούλο
Ίδιο μ΄εκείνο που φυλάσσονται
τα παιδικά παραμύθια του
με το ευτυχισμένο τέλος.
Χάνεται η παιδικότητα βάναυσα,
στην ψυχή ένα τραύμα χάσκει.
Η ζωή μου ανάπηρη κύλησε
στο σήμερα, στην νύχτα αυτή.
Δεν ξέρω τι μπόρεσα να δώσω
και να πάρω απ’ την αγάπη.
Πάλεψα να πιστέψω ξανά
Ν΄ αγαπήσω, ν΄ αγαπηθώ
Ν΄ αντέχω τις σκοτεινές νύχτες
περιμένοντας το φως της αυγής.
Με ένα ξημέρωμα καινούργιο,
με μία νίκη ακόμα υποδέχομαι
την ζεστασιά του ήλιου.
Τα πρωινά κελαϊδίσματα των πουλιών
Τις ευωδιές ακόμα μίας άνοιξης,
τα χρώματα της πλάσης
Αγκαλιάζω την ζωή μου νιώθοντας
την μία, τη μόνη Αγάπη.
Ντύνομαι το φως της και συνεχίζω
το δικό μου μονοπάτι
προς την αιώνια Αλήθεια.

@2025 Αγλαΐα Κεφαλά
Αρθρογράφος * Ποιήτρια