Ποίημα
Στου ανέμου το αλύπητο φύσημα
και στου πόνου το σκοτεινό κύλισμα,
που δεν λογαριάζουν το φως
του νου και της ψυχής,
αν απλωθούν ελπίδες ατελέσφορες
και ερπετά πειρασμών…
Γράφω με τη δύναμη την ανθρώπινη,
που πάει να αγγίξει δεινά αιώνων
και η καρδιά βουλιάζει
στη λίμνη των ονείρων.
Χαρά δεν θα μείνει ορφανή,
ούτε αγάπη, χωρίς να ρίξει τον σπόρο της
πάνω σε αγνότητας χωράφι,
γιατί το χέρι σού κρατώ Παναγία,
μητέρα όλων,
και μες στης νύχτας το φέγγος σκιρτώ,
όταν νιώθω το απάνεμο χάδι σου,
την αδιάλειπτη έγνοια σου,
τα δακρυσμένα σου μάτια
για τα παρελθόντα και τα μελλούμενα
κάθε ασήμαντου πλάσματος,
που βρίσκει εμπόδια στον δρόμο του.
Θαρρείς χτίζεις κάστρα
σε όσους τούς πολεμούν
και θύελλες σωπαίνεις
σε κάθε ταξιδιώτη
με τη μελίρρυτη φωνή σου.
Άνθος μεγαλώνεις σε κάθε ψυχή,
που μοναξιάς λύπη έριξε
σε απελπισίας μονοπάτι.
Και ιδού η γέννα η απρόσμενος,
εβαπτίσθης και πάλι σε γαλήνια νερά
κι ας σε ράπιζαν άπειρα πάθη.
Άνθρωπε ταπεινέ,
ύψωσε τα χέρια σου σε ικεσία
για τη μητέρα όλων…
©2025 Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα