Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Αγγίζοντας τον κόσμο
προσπαθώ να ψηλαφίσω τα ίχνη
που άφησες να χαθούν γύρω μου,
για να προσανατολίζομαι.
Να βρίσκω
κάθε νέα κατεύθυνση της ζωής
που επέλεξες
για να συνεχίσουμε,
μέσα σ΄αυτόν τον κόσμο
που τελικά μας απέρριψε
γιατί διαφέραμε.
Γιατί για μας
επανάσταση σήμαινε
ν΄ αγαπάς κάθε στιγμή
να υπερασπίζεσαι κάθε τιμή
να παθιάζεσαι με κάθε φιλί.
Εραστές μιας λογικής
που ήδη της έχουν κάνει μνημόσυνο
είς μνήμην γραφικών και ανόητων.
Δεν πειράζει
αρκεί η μέρα να βραδιάζει
κι η νύχτα
να ξημερώνει στα μάτια σου.
Αυτός ο κόσμος
δεν πλάθηκε μ΄ αγνές προθέσεις.
Προσαρμοστικοί όσο κανείς
σε μια κοινωνία αδηφάγων ψυχών
-ανίκανων να ικανοποιηθούν,
αποφασισμένων να επιβληθούν-
συνεχίζουμε με πείσμα.
Ακροβατώντας
ανάμεσα στις κόκκινες γραμμές
του πιο απότομου γκρεμού
κρατιέμαι απ΄ την ανάσα σου
και με θάρρος δηλώνω
πως θα σ΄ ακολουθώ
μέχρι το τέλος
αυτού του σκληρού κόσμου,
που λησμόνησε
τι σημαίνει αγάπη και συντροφικότητα.
Ίσως
αυτός ο κόσμος να μη μας χωρά
Δική μας κοιλάδα,
μόλις μια αγκαλιά.
Να με κοιτάς
όταν ψιθυρίζεις….
Όλα καλά!
©2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
