Ένα αφήγημα εμπνευσμένο
απ’ το πρώτο μου διήγημα
(*το γεροντοπαλίκαρο)..
Εκείνη…
ο κρυφός έρωτας του ποιητή.
Διακριτικά καθισμένη στο παγκάκι.
Την κοιτούσε, όπως πάντα διστακτικός.
Ατελείωτες οι μέρες του, δυσβάσταχτες οι νύχτες του
Σαν θλιμμένο παλικάρι εκείνος, που τον λαβωσε ο έρωτας…
Μα σαν αερικό εκείνη, πλανιόταν συνέχεια στο νου του.
Η ματιά του σαν απαλό χάδι κυλάει διεισδυτικά επάνω της
κι εκείνη νιώθει τις σκέψεις του.
Εκείνη…
πόσες στιγμές καθόταν με τη μνήμη ασάλευτη, παλεύοντας ν’ αποκρυπτογραφήσει
την ανάμνηση του γεροντοπαλίκαρου που χάθηκε…
μα ακόμη ρέει στις φλέβες της.
Μια ανάμνηση βουβή, που αναβοσβήνει σαν αστέρι.
Η μνήμη του πρώτου αγαπημένου παραμένει ζωντανή…
στο δάκρυ που λάμπει σαν φεγγάρι ματωμένο.
Εκείνη κι εκείνος…
δύο φιγούρες σκορπισμένες, πονεμένες, διψασμένες για αγάπη.
Βρίσκουν καταφύγιο σε μονοπάτια απόκρυφα, ανομολόγητα.
Ψιθυρίζοντας λέξεις άφθαρτα ρομαντικές, νοσταλγικές.
Με ματιές κλεφτές, αναζητούν
μια αγκαλιά να κουμπώνει, να μπορούν ν’ αφεθούν,
να κουρνιάσουν.
©2025 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος * Συγγραφέας * Στιχουργός
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα