Ποίημα
Ημισέληνος πόθος
φωτός
Αν η αγάπη γονατίσει
ενώπιον
των δύστοκων καιρών
πώς θα σωθεί
η ανέστια ύπαρξή μας;
Λίμνη με λεύκες
τριγύρω
Διαθλάται ανέξοδα
η ομορφιά
της ευθυτενούς μοναξιάς τους
Νούφαρα στολίζουν
τα σκοτεινά νερά
με την ταπεινή τους
μεγαλειότητα
Μικρό σκαθάρι
άπτερο σέρνεται
εναγώνια
Τα δικά μου φτερά
σε ποιον Ίκαρο
τα δάνεισα;
Λειωμένα και καμένα
άχρηστα μου είναι πια
Λούζονται τα μάτια μου
στο γλαυκό σου
πέλαγος.
Δεν ξέρει ο έρωτας
από κύματα αδάμαστα
Μα εσύ
τέλεια επιτηδεύεις
το ναυάγιο.
Αν
χειμωνανθός
σημαίνει χωρισμός
τί να το κάνω εκείνο το φιλί
που άφησες γυμνό
στον τελευταίο στίχο μου;
©2025 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
