Τριλογία ποίησης – Εριφύλη Πουλάκη –

Ποίηση σε τρεις γλώσσες

Σαν φλόγα κρυφή

Στο στήθος μου καίει,
μια σκέψη βαθιά ποτέ δε σωπαίνει,
γεννιέται η αγάπη σαν μυστικό,
κι αγγίζει το άπειρο, το ιδανικό.
Στων χρόνων τη ροή που κυλά και αλλάζει
η ύπαρξή σου τον κόσμο μου στάζει
σαν νόημα αρχαίο, σαν πρώτο «γιατί»,
που ψάχνει η ψυχή να βρει την αρχή.

Είσαι ιδέα που γίνεται φως,
εγώ ένα σώμα που ψάχνει το «πώς»,
να ζήσει το είναι, να ενωθεί,
με κάτι που μοιάζει αιώνια πηγή !!!

Αν όλα χαθούν στης λήθης το κύμα,
θα μείνει η αγάπη σαν άυλο νήμα,
να δένει το χάος με τάξη λεπτή,
σαν φλόγα κρυφή… παντοτινή.

Γ Α Λ Λ Ι Κ Α

Comme une flamme secrète
Dans ma poitrine elle brûle,
une pensée profonde jamais ne recule,
l’amour naît comme un secret,
et touche l’infini, l’idéal parfait.
Dans le flux du temps qui coule et change,
ton existence mon monde imprègne,
comme un sens ancien, comme un premier « pourquoi »,
que l’âme cherche à trouver en soi.
Tu es une idée devenue lumière,
moi un corps qui cherche le « comment » sur terre,
vivre l’être, enfin s’unir,
à quelque chose qui semble jaillir.
Si tout se perd dans l’oubli profond,
l’amour restera comme un fil sans fond,
liant le chaos à un ordre subtil,
comme une flamme secrète… éternelle et fragile.

Ι Τ Α Λ Ι Κ Α

Come una fiamma segreta
Nel petto mio brucia lenta,
un pensiero profondo mai si addormenta,
l’amore nasce come un segreto,
e sfiora l’infinito, l’ideale perfetto.
Nel fluire del tempo che cambia e va,
la tua esistenza il mio mondo pervade già,
come un senso antico, un primo « perché »,
che l’anima cerca dentro di sé.
Sei idea che diventa luce,
io corpo che il « come » conduce,
vivere l’essere, unirsi infine,
a qualcosa che pare sorgente divina.
Se tutto si perde nell’onda dell’oblio,
l’amore resterà come filo sottile e pio,
a legare il caos con ordine lieve,
come una fiamma segreta… eterna e breve.

©2026 Εριφύλη Πουλάκη
Αρθρογράφος * Ποιήτρια