Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Αφημένη…
στην ψευδαίσθηση ασφάλειας
στην πλασματική αγκαλιά
του έρωτα προστάτη,
που απόψε
-ίσως και κάθε βραδιά-
έχει την όψη σου.
Φορώντας
το πουκάμισο του έρωτα
που ράψαν οι ερωμένες
του φιλήδονου έρωτα
στα σοκάκια
της καλυπτόμενης πορνείας,
που κάθε θηλυκό
ανάγκαζεται να φοιτήσει.
Μια ερωμένη
με τον τίτλο ‘Επίσημη Αγαπημένη’
κουβαλώντας αμαρτίες νιότης,
τους ξεχασμένους πόθους
μιας αγάπης στερημένης
απ΄ το δικαίωμα επιβίωσης.
Νιώθω τα χέρια σου
βαριά, άψυχα,
αναγκασμένα να σέρνουν
το βάρος απογοητεύσεων
που βίωσες
που βιώνεις
που θα βιώσεις…
Αυτά
που πριν λίγο
έσπρωχναν το κορμί
στο ποτάμι της ηδονής,
κραυγάζοντας σιωπηλά
τ΄ όνομα μιας άλλης άτυχης ψυχής.
Μοιραία συνύπαρξη
δυο αδικημένων του έρωτα
που βρέθηκαν δεμένοι
στον ίδιο κόμπο ψυχής.
Ταμένος
στον ρόλο του αρσενικού,
δακρύζω για χάρη σου.
Η Μοίρα μας κοινή
ως ζητιάνοι ψυχής
ως εραστές του δακρυσμένου πόνου…
©️2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
