Άρθρο- Ηράκλειο * Η Οδήγηση θέλει Σεβασμό. Δεν είναι όλα ένας Καυγάς στον Δρόμο

Άρθρο

Υπάρχουν κάποιες καθημερινές συμπεριφορές που βλέπουμε στους δρόμους και πραγματικά αναρωτιέμαι
που έχουμε φτάσει. Πότε σταματήσαμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον;
Πότε ένα απλό περιστατικό στον δρόμο έγινε αφορμή για βρισιές, φωνές, προσβολές και συμπεριφορές
που ξεπερνούν κάθε όριο;

Το περιστατικό που είδα με έκανε να σκεφτώ πολλά.
Ένας οδηγός σταμάτησε με το φλας αναμμένο. Ήταν ξεκάθαρο ότι είχε σταματήσει και περίμενε.
Την ίδια στιγμή, το άλλο όχημα βρισκόταν ήδη σταματημένο.
Η γυναίκα που ήταν μέσα μαζί με τον άντρα της δεν είχε βγάλει καν φλας για να δείξει
ότι επρόκειτο να φύγει με το όχημα.
Μέχρι εδώ θα μπορούσε να είναι ένα από τα χιλιάδες καθημερινά περιστατικά στους δρόμους.
Κάποιος περιμένει. Κάποιος δεν κατάλαβε. Κάποιος μπορεί να έκανε λάθος. Και τελείωσε.
Έτσι θα έπρεπε να τελειώνει.
Όμως ο άνθρωπος με το μπλε όχημα κατέβαζε το παιδί του από το αυτοκίνητο.
Και εκεί ξεκίνησε το άλλο σκηνικό.
Ο συνοδηγός του άλλου οχήματος, ενός αυτοκινήτου με λαχανί χρώμα, άρχισε να βρίζει τον άνθρωπο.
Δεν έμεινε όμως μόνο εκεί. Οι βρισιές έφτασαν μέχρι τη μάνα του παιδιού.
Και τότε το παιδί αντέδρασε.
«Κατέβα να μου βρίσεις τη μάνα μου εδώ, να με κοιτάς στα μάτια».
Μια φράση που, για μένα, τα λέει όλα.
Γιατί πραγματικά αναρωτιέμαι: τι έχουμε πάθει;
Είναι δυνατόν να φτάνουμε σε σημείο να βρίζουμε έναν άνθρωπο για ένα περιστατικό στον δρόμο
και να μπλέκουμε μέσα τη μάνα του, την οικογένειά του και τους ανθρώπους που βρίσκονται μαζί του;
Και το χειρότερο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στα παιδιά.
Ένα παιδί βλέπει. Ακούει. Καταγράφει. Και μαθαίνει. Τί μαθαίνει όμως;
Ότι όταν κάποιος μας κλείσει στον δρόμο, πρέπει να βρίζουμε;
Ότι όταν κάποιος δεν κάνει αυτό που θέλουμε, πρέπει να κατεβάζουμε το παράθυρο
και να αρχίζουμε τις προσβολές;
Ότι κάθε διαφωνία πρέπει να γίνεται καβγάς;
Όχι. Δεν είναι αυτή η κοινωνία που θέλουμε.
Και δεν μιλάω για το ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο στο συγκεκριμένο περιστατικό.
Δεν είμαι εκεί για να κάνω τον τροχονόμο ούτε να αποφασίσω ποιος έπρεπε να κινηθεί πρώτος.
Μιλάω για κάτι πολύ πιο απλό.
Τον σεβασμό.
Αν κάποιος οδηγός σταματήσει και έχει βγάλει φλας, περιμένεις.
Αν εσύ θέλεις να φύγεις, βγάζεις το φλας σου.
Αν υπάρχει μπέρδεμα, περιμένεις λίγα δευτερόλεπτα.
Αν κάποιος κάνει λάθος, του το δείχνεις με ψυχραιμία.
Και αν πραγματικά έχει γίνει κάτι σοβαρό, υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστεί.
Η βρισιά όμως δεν λύνει κανένα πρόβλημα.
Και σίγουρα δεν χρειάζεται να προσβάλεις τη μάνα κάποιου ανθρώπου.
Δεν χρειάζεται να μιλήσεις άσχημα στην οικογένειά του.
Δεν χρειάζεται να κατέβεις από το αυτοκίνητο για να αποδείξεις ποιος είναι πιο μάγκας.
Γιατί τελικά τι αποδεικνύεις;
Ότι φώναξες πιο δυνατά;
Ότι έβρισες περισσότερο;
Ότι τρόμαξες κάποιον;

Αυτό δεν είναι μαγκιά.
Μαγκιά είναι να μπορείς να κρατήσεις την ψυχραιμία σου.
Μαγκιά είναι να πεις «εντάξει, έγινε».
Μαγκιά είναι να αφήσεις έναν άνθρωπο να περάσει.
Μαγκιά είναι να δεις ότι μέσα στο άλλο αυτοκίνητο υπάρχει ένα παιδί και να σκεφτείς λίγο
πριν ανοίξεις το στόμα σου. Γιατί μπορεί σήμερα να είναι το παιδί κάποιου άλλου.
Αύριο μπορεί να είναι το δικό σου. Και τότε ίσως καταλάβεις πόσο διαφορετικά ακούγεται
μια βρισιά όταν τη δέχεται το παιδί σου.

Οι δρόμοι του Ηρακλείου έχουν γίνει πολλές φορές πεδίο έντασης.
Βλέπουμε οδηγούς να κορνάρουν χωρίς λόγο, να βιάζονται, να μην αφήνουν προτεραιότητα,
να περνούν με νεύρα, να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς και μετά να ψάχνουν
και τον λόγο για να τσακωθούν.
Έχουμε ξεφύγει. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους άλλους. Αφορά όλους μας.
Κάθε φορά που πιάνουμε το τιμόνι, πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν βγαίνουμε στον δρόμο μόνοι μας.
Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας. Υπάρχουν παιδιά. Υπάρχουν ηλικιωμένοι. Υπάρχουν οικογένειες.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να είναι κουρασμένοι, αγχωμένοι ή να αντιμετωπίζουν ήδη
τα δικά τους προβλήματα.
Δεν ξέρουμε τι κουβαλά ο άνθρωπος μέσα στο άλλο αυτοκίνητο.
Γι’ αυτό ας αφήσουμε λίγο τον εγωισμό στην άκρη. Ας αφήσουμε το «εγώ θα περάσω πρώτος».
Ας αφήσουμε το «εμένα ποιος θα μου μιλήσει έτσι». Ας αφήσουμε και το «θα του δείξω εγώ».
Γιατί στον δρόμο δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν.
Χρειάζεται μόνο να φτάσουμε όλοι στον προορισμό μας.

Και κάτι τελευταίο.
Πριν βρίσεις έναν άνθρωπο, κοίτα ποιοι είναι μέσα στο αυτοκίνητό σου.
Μπορεί να είναι το παιδί σου. Μπορεί να είναι η γυναίκα σου.
Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που σε αγαπά και σε κοιτάζει εκείνη τη στιγμή.
Και πριν βρίσεις κάποιον απέναντι, σκέψου ότι μπορεί να υπάρχει ένα παιδί που ακούει.

Σεβασμός στους συνοδηγούς μας. Σεβασμός στους άλλους οδηγούς. Σεβασμός στα παιδιά.
Σεβασμός στον άνθρωπο.
Γιατί ο δρόμος δεν είναι χώρος για να ξεσπάμε τα νεύρα μας.
Είναι χώρος όπου πρέπει όλοι να προσέχουμε.

Προσοχή στους δρόμους του Ηρακλείου.
Και πάνω απ’ όλα, πριν πατήσουμε γκάζι, πριν κορνάρουμε, πριν ανοίξουμε το στόμα μας
για να βρίσουμε, ας κάνουμε κάτι πολύ απλό: Ας σκεφτούμε. Γιατί ο σεβασμός δεν κοστίζει τίποτα.
Η έλλειψή του, όμως, μπορεί να κοστίσει πολύ.

©2026 Αγγελική Σαρικαβάζη
Αρθρογράφος * Συγγραφέας