Ποίηση – Θ α μ ώ ν ε ς –

Ποίημα

Κρύβω τον ήλιο στο όνειρο
για χάρη της ουσίας
άπειρο χρόνο σπαταλώ
να κλείσω τις πληγές.
Και ταξιδεύω απόκληρος
Προφήτης και μεσσίας,
ενώ ο θεός σου αντίπαλος
ζητά ανταλλαγές…

Γύρω θαμώνες έντεχνοι
φανατικοί Τσιγγάνοι,
τρώνε στη σούβλα ανάθεμα
και πίνουν γιατρικό.
Και δίπλα ο μαύρος σάτυρος
μεθάει με λιβάνι,
για να ξορκίσει ολόγυμνος
της μοίρας το κακό.

Θαμώνες θαρρείς
που φύγαν χωρίς,
ν΄ αφήσουν μια γεύση
στα χείλη.
Φτηνοί κι αγενείς,
δεν ξέρει κανείς
αν ήταν προδότες
ή φίλοι…

Και συ ντυμένη με στολή
λευκή σαν την πατρίδα
κι όρκο χρυσό στο δάκτυλο
του αριστερού χεριού.
Κρύβεις το άστρο του Βορρά
τρελαίνεις την πυξίδα
και φανερώνεις την κρυφή
πλευρά του φεγγαριού…

Και γω ένας γέρος Πειρατής
σακάτης στο λιμάνι,
που κόβει βόλτες νευρικός
γελώντας στη χαρά.
Μ ένα κορμί σατανικό
σ΄ένα στενό ντιβάνι,
ντύνει παπά τον έρωτα
και μάσκα του φορά…

©2023 Vagelis Fragiadakis

Αρθρογράφος – Ποιητής

Βαγγέλης Φραγκιαδάκης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΠΟΙΗΤΗΣ - Ονομάζομαι Βαγγέλης Φραγκιαδάκης, γεννήθηκα το 1966, τελειόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ υπήρξα φοιτητής για δυόμιση χρόνια στο ΤΕΙ Ηρακλείου στο τμήμα Τουριστικών Επιχειρήσεων. Παρότι δούλεψα στον τομέα εστίασης στην αγαπημένη μου Κρήτη, αποφάσισα ν΄ανοίξω τους ορίζοντες μου και να ταξιδέψω, έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω υπέροχους τόπους, ξεχωριστούς ανθρώπους, τις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα τους και επίσης να δοκιμαστώ σε πολλές δουλειές, από βοηθός μάγειρα και σερβιτόρος, μέχρι έμπορος επίπλων και επαγγελματίας παίχτης του πόκερ. Η ζωή μια περιπέτεια με χιλιάδες εμπειρίες που με σφυρηλάτησαν, με διαμόρφωσαν για να φτάσω σήμερα να έχω στο πλάι μου μια υπέροχη οικογένεια, μια αγαπημένη σύζυγο και δυο παιδιά που καμαρώνω γι΄αυτά. Το ταξίδι της δημιουργικής γραφής δεν έχει πολλά χρόνια που ξεκίνησε, μια εσωτερική ανάγκη ν΄αφεθώ από τα ταξίδια της ζωής, στα ταξίδια της ψυχής, μου έδειξε τον δρόμο της πένας. Ο αναγνώστης των κειμένων μου θα διακρίνει τις επιρροές μου από τους όμορφους τόπους που περπάτησα, ενώ οι αναμνήσεις μου ακόμη κουβαλούν το άρωμα τους.

Αφήστε μια απάντηση