Ποίημα
Κρύβω τον ήλιο στο όνειρο
για χάρη της ουσίας
άπειρο χρόνο σπαταλώ
να κλείσω τις πληγές.
Και ταξιδεύω απόκληρος
Προφήτης και μεσσίας,
ενώ ο θεός σου αντίπαλος
ζητά ανταλλαγές…
Γύρω θαμώνες έντεχνοι
φανατικοί Τσιγγάνοι,
τρώνε στη σούβλα ανάθεμα
και πίνουν γιατρικό.
Και δίπλα ο μαύρος σάτυρος
μεθάει με λιβάνι,
για να ξορκίσει ολόγυμνος
της μοίρας το κακό.
Θαμώνες θαρρείς
που φύγαν χωρίς,
ν΄ αφήσουν μια γεύση
στα χείλη.
Φτηνοί κι αγενείς,
δεν ξέρει κανείς
αν ήταν προδότες
ή φίλοι…
Και συ ντυμένη με στολή
λευκή σαν την πατρίδα
κι όρκο χρυσό στο δάκτυλο
του αριστερού χεριού.
Κρύβεις το άστρο του Βορρά
τρελαίνεις την πυξίδα
και φανερώνεις την κρυφή
πλευρά του φεγγαριού…
Και γω ένας γέρος Πειρατής
σακάτης στο λιμάνι,
που κόβει βόλτες νευρικός
γελώντας στη χαρά.
Μ ένα κορμί σατανικό
σ΄ένα στενό ντιβάνι,
ντύνει παπά τον έρωτα
και μάσκα του φορά…
©2023 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής
