Ποίημα
Του Τελαμώνα αρχαία Σαλαμίνα,
χρυσή της Μεγαλόνησου βιτρίνα,
Αιγύπτια Αρσινόη ανθηρή,
Φράγκοι, Άραβες σε είχαν κατακτήσει,
η μπόχα Τούρκων έχει εξαφανίσει
το κλέος της Θεοδώρας, το βαρύ.
Πικρό το δάκρυ, άδική σου η μοίρα,
ανάκατο με αίμα και αρμύρα,
της Κύπρου τραγική αρχοντοκυρά,
βασίλισσα της δόξας και των πόνων
το βάρος κουβαλάς πολλών αιώνων,
οι βάρβαροι σου κόψαν τα φτερά.
Βαριά η ιστορία κι’ η καρδιά σου,
πουλιά ξενιτεμένα τα παιδιά σου,
μια πόλη φαντασμάτων ορφανή,
που, αναπολώντας χρόνια δοξασμένα,
προσμένεις με τα μάτια δακρυσμένα
της λευτεριάς το άστρο να φανεί.
Του Γολγοθά ανεβαίνεις σκαλοπάτια,
κάνε κουράγιο, σκούπισε τα μάτια,
θ’ ανθίσει κάποια μέρα η πασχαλιά.
Θα ηχήσει αναστάσιμη καμπάνα,
θ’ ανοίξεις στα παιδιά σου, αετομάνα,
και πάλι την ζεστή σου αγκαλιά.
©2024 Λευτέρης Μουφτόγλου
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Εξαιρετικό
Πολύ δυνατό κείμενο
Πολύ δυνατό