Ποίημα
Χώρα ηρώων, χώματα ιερά,
κοιτίδα των τεχνών και των γραμμάτων,
περήφανη παλιά αρχοντοκυρά
πρωτοφανή βιώνεις συμφορά
στα νύχια ανθρωπόμορφων τεράτων,
ξένων και ημετέρων,
κι’ ανέντιμων εταίρων.
Ορδές των Ούννων, σύγχρονη πληγή,
τα τείχη σου γκρεμίσαν από μέσα!
Η γη σου συνεχώς αιμορραγεί,
ενώ σε ξεπουλάνε οι ταγοί,
σε έκαναν, αιώνων πριγκηπέσα,
δούλα υποταγμένη,
που λύτρωση προσμένει.
Τα χρέη για τα τέκνα σου θηλιές,
το έγκλημα το θέμα της ημέρας,
τα νιάτα αποδημούν σ’ άλλες φωλιές,
-αδειάζουν των μανάδων οι αγκαλιές…-
η γραφειοκρατία μαύρο τέρας.
Σε έχει γονατίσει
το : «Ανήκομεν στην Δύση».
Σε έχει υποδουλώσει η διαφθορά,
ενώ αδιαφορούν τα «φίλα» κράτη.
Δεσμώτρια! Αετός χωρίς φτερά,
να ψάχνεις μες στην τόση συμφορά
για έναν Μεγαλέξανδρο, Σωκράτη,
Μιλτιάδη, Λεωνίδα,
ν’ αναστηθείς, Πατρίδα…
©2024 Λευτέρης Μουφτόγλου
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Εξαιρετικό κείμενο
Έτσι, γιατι καποιον πρεπει να τα λεει χωρίς φόβο και με πάθος