Ποίημα
Σαν το στοιχειό,
γυρνάω μες στο σπίτι.
Μάτι δεν κλείνω,
εσένα να θυμάμαι.
Έχω μπλεχτεί στης μοναξιάς
το δίχτυ,
φοβάμαι τα όνειρα
και δεν κοιμάμαι.
Έτσι φαντάζει
το στοιχειό μου κάθε βράδυ.
Σ΄ένα σπίτι,
στοιχειωμένο από σένα.
Είναι της μοίρας μου
επώδυνο το χάδι
και η ζωή που δεν αντέχω
για εμένα.
Τρεις παρά πέντε,
το ρολόι σταμάτα.
Το ράδιο κλαίει
της αγάπης μου τις νότες.
Αφήνω πάντα τα φώτα ανοιχτά
και να γυρίσεις,
ανοιχτές τις πόρτες.
©2024 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος – Ποιητής – Στιχουργός
