Ποίηση – Η ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ –

Ποίημα

Μετά τον εγκλεισμό μου από αρρώστια,
κάποτε σε ένα μεγάλο πάρτι
ένα βαρύ ζεϊμπέκικο θέλω να χορέψω,
με λυγίσματα, στροφές και κινήσεις
που αλλάζουν μέσα στον ρυθμό του.
Ένα βαρύ ζεϊμπέκικο που με εσωτερικότητα
εκφράζει θλίψη, παράπονο,
κι ένα συνεχή, υπόγειο αισθησιασμό.
Έναν αισθησιασμό που στην ουσία
αντιμάχεται το σκοτεινό μνήμα του θανάτου,
και σαν αντίπαλο τον προκαλεί.
Όπως ανταγωνίζονται δυο θηρία,
ο αισθησιασμός αντιμάχεται τον θάνατο,
κι ο χορός γίνεται τελετουργία,
μια αναπαράσταση της αιώνιας πάλης τους.
Στο κέντρο ενός κύκλου από εκλεκτούς φίλους,
ένα βαρύ ζεϊμπέκικο θέλω να χορέψω,
με πολλές εναλλαγές στις κινήσεις, διόλου μονότονο,
να χαθώ στον ήχο, τον ρυθμό του.

( Δημοσιευμένο στο βιβλίο της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης

“Μετά την πανδημία” εκδ. Μπαρμπουνάκη )

©2024 Alexandra Bakonika

Αρθρογράφος – Ποιήτρια