Ποιήματα * Μαντινάδες
Άνθρωπε ελαφρόμυαλε,
να μην προδίνεις, διότι
την προδοσά όλοι αγαπούν,
μα όχι τον προδότη.
Ήταν τα χάδια σου γλυκά,
τρελή μου πεταλούδα,
μα το φιλί σου ψεύτικο,
σαν το φιλί του Ιούδα.
Σκύλα, αφού με πρόδωσες,
μάταια τα παρακάλια!
Είναι κι’ αλλού πορτοκαλιές,
που κάνουν πορτοκάλια.
Ήθελα να ’μουν δικαστής,
να ’χα δικαιοδοσία
πολιτικούς να κρέμαγα
για εσχάτη προδοσία!
Η προδοσά του φίλου σου
με μαχαιριά ισούται!
Στη μπήγουνε κι’ αναφωνείς:
«Και συ, ω τέκνο, Βρούτε»!
©2024 Λευτέρης Μουφτόγλου
Αρθρογράφος – Ποιητής

Πλέον στην Ελλάδα μας περισσεύουν οι προδότες
Ποσο δυνατο και αληθινο…δυστυχως