Ποίημα
Δύσκολος καιρός…
Δύσκολος καιρός διαβαίνει…
Σημαδεμένος από φόβο
και άγρια ένστικτα
(είναι και αυτό το “Όμικρον” που καθορίζει το φύλο του)
κι έτσι περισσεύει το θράσος του.
Μπερδεύει τον ανδρισμό με το νταηλίκι
κι επιβάλλεται με τη μυϊκή του δύναμη
και με το έτσι θέλω
στη δεξιά του πλευρά,
ξεχνώντας πως στη μήτρα της
ξεκίνησε η ζωή του
Το στήθος της τον τάισε,
η αγκαλιά της τον ζέστανε,
η φωνή της τον νανούρισε,
και πως πάντα, και για πάντα,
η δεξιά του πλευρά,
χωρίς αυτό το ασθενές φύλο,
θα είναι ανάπηρη…
Δύσκολος καιρός διαβαίνει…
Σημαδεμένος από φόβο,
εγκατάλειψη, και ανασφάλεια.
Είναι κι αυτό το “ήτα”
που καθορίζει το ήμισυ του ασθενούς,
που θυμίζει συνέχεια
πως δεν είναι ολόκληρο,
αλλά κομμάτι που το πήραν
από μία πλευρά του ισχυρού,
(δεξιά η αριστερή λίγη σημασία έχει)
σημασία έχει, πως αυτό το κομμάτι,
που πάντα θα συμπληρώνει την ατέλεια του ισχυρού,
είναι το καλύτερο του…
Αν δεν ήταν
δεν θα το διάλεγε ο Θεός
για να φτιάξει,
Τη γυναίκα
Τη μάνα
Τη σύντροφό…
11/11/21
©️2024 Ελένη Ταϊφυριανού
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα