Ποίηση – Ελπίδα και Υπομονή –

Ποίημα

Κράτησε την ελπίδα στην ψυχή,
δώσε της λίγα ,από τα ψίχουλα της αγάπης,
να θερμάνει τις κρύες νύκτες του χειμώνα.
Χάιδεψε τα όνειρα ,που σαλεύουν στο φθινοπωρινό αέρα,
δώσε τους μια υπόσχεση, να συνεχίσουν να υπάρχουν στα σχέδια σου…
Χάραξε την ελπίδα στο μονοπάτι της χαράς,
ακολούθα τα βήματα της, αργά και σταθερά.
Βύθισε την σκέψη σε ροδόσταμο, να ανθίσουνε ρόδα,
να μοσχοβολήσει γύρω σου και στην ψυχή σου.
Άγγιξε τα φτερά της ελπίδας, για να μπορέσουν να αγγίξουν τα όνειρα σου,
δέσε στα πόδια τους χρυσές κορδέλες,
να πάρουν δύναμη για να μπορέσουν να πετάξουν,
να πεταλουδίζει η χαρά και το χαμόγελο να χαϊδεύει γλυκά το πρόσωπο σου.
Τα μάτια να λάμπουν και μέσα στη σιωπή σου ,αυτά να μιλούν αδιάκοπα,
να ομορφαίνουν και να γλυκαίνουν τους γύρω σου….
Κράτησε δέσμια την υπομονή στα μύχια της ψυχής,
να χαλιναγωγεί τα άγρια θέλω, που ξεσηκώνουν το μυαλό.
Κέντρισε τα κύτταρα του μυαλού, να συνωμοτούν σε συμμαχία,
να υπομένουν στης ζωής στα δύσβατα μονοπάτια,
να υπομένουν και να ελπίζουν στο ξέφωτο του ορίζοντα.
Μετά την καταιγίδα και την βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο,
το σκηνικό αλλάζει και η παράσταση ομορφαίνει…
Τα χρώματα της ίριδος φωσφορίζουν στο γαλάζιο τ’ ουρανού,
εκπέμπουν στην ψυχή τη αναγέννηση της ελπίδας….
Ελπίδα και υπομονή, αρετές γεννημένες για να αναπλάθουν τη Σοφία,
αρετές που σε παίρνουν από το χέρι ,
σε κατευθύνουν σε στοχευμένο τέρμα,
με μετρημένα βήματα ,μα σταθερά σε οδηγούν στο στόχο σου,
κι αναλαμπές φωτεινές φωτίζουν τα σκοτεινά μονοπάτια σου….
Ελπίδα και υπομονή το δίδυμο Σοφίας,
χαρίζουνε εις τη ζωή πέλαγος ευτυχίας.
Ελπίδα και υπομονή κράτησε στη ψυχή σου,
να συνοδεύει πάντοτε την όμορφη ζωή σου.

©️2024 Αντρούλλα θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια