Ποίημα
Ταξιδεύω…
Μέσα στα χαλάσματα της αγάπης,
μέσα σε σκοτεινά στίγματα
στο κέντρο του μυαλού μου,
εκεί που ερειπωμένες προσδοκίες
κυριαρχούν…
Αραχνιασμένες συνειδήσεις
συντροφεύουν το νεκρό τοπίο ενός
χαμένου έρωτα…
Στο γιατί αφήνομαι, στο δίκοπο
μαχαίρι του γιατί…
Εκεί επικεντρώνω όλες μου
τις παραισθήσεις…
Θυμάμαι τότε που καθόμασταν
οι δυό μας στην αμμουδιά και σε
κράταγα αγκαλιά κοιτάζοντας
τα μάτια σου…
η φύσις σαν συμφωνική ορχήστρα
έστελνε στ΄αυτιά μας ατελείωτους
ερωτικούς ήχους…
Και μαζί με τα φιλιά μας και την
συγχορδία των αναστεναγμών,
ζωντάνευαν όλα τα κύτταρα του
κορμιού σου…
Πολεμώντας να κερδίσουν ηδονής στιγμές…
Ταξιδεύοντας μέσα σε θάλασσες,
μέσα σε πολυφωνικές αρμονίες ήχων,
από κύματα δυνατά στην αρχή,
που μετά έσβηναν σιγά-σιγά, μέσα
από μικρούς αναστεναγμούς, σαν
πρωϊνή αύρα μέσα σε έκσταση
στην κορύφωση του πάθους…
Πάλι σε θυμήθηκα:
Όλα συνέβησαν τόσο ξαφνικά…
Ασθένεια μη ιάσιμη είπαν οι γιατροί…
τρείς μήνες ζωής δήλωσαν…
Κρυβόσουν για να μη βλέπω
της επιπτώσεις της αρρώστιας..
Τώρα:
Εσύ τριαντάφυλλο λευκό
κομμένο κι αφημένο στο χώμα,
με την μυρωδιά του ακόμη
ζωντανή γύρω μου…
Σταυρωμένο μ΄ένα ποιήμα
του Καρυωτάκη που το
ψιθυρίζουν τα χείλη μου
τα πικραμένα…
Τέλος…
Πάντοτε έρχεται το τέλος
σ εσένα όμως ήρθε νωρίς…
Και εγώ εδώ πάντα μόνος
περιμένοντας να τελειώσει
και για μένα αυτό το ταξίδι…
©2025 Pantelis Velkos
Αρθρογράφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα