Επιστολές – Μια μάνα και μια κόρη –

Επιστολή απο μια μάνα και μια κόρη
Μια εξαιρετική ιδέα και υλοποίηση της κυρίας Μαίρης Μάκρα

(Από μητέρα)

Κόρη μου!

Για σένα που μου γράφεις γράμματα, αντί να συζητάς μαζί μου.
Για μια κόρη που φοβάται, ότι δεν την αγαπώ.
Για ένα κορίτσι, που θέλει να με πάρει στην αγκαλιά του, όπως λέει, και να με νανουρίσει.
Εμένα, τη μάνα του, που δεν είχα καταλάβει ότι έχω κοντά μου έναν ανεκτίμητο θησαυρό.

Ξέχνα, αγάπη μου, τις μέρες που πέρασαν. Με πόνεσες και σε πόνεσα. Αγανάκτησες και αγανάκτησα.
Ήρθαν στιγμές- το ομολογώ- που αναρωτιόμουν, γιατί σε γέννησα.
Αλίμονο, όμως, σε όποιον θα τολμούσε να σε πληγώσει. Θα μπορούσα να γίνω ξωτικό άγριο
για να τον αφανίσω από την πλάση. Και είναι αυτό που δεν συγχωρώ στον εαυτό μου:
Γιατί δεν καταφέρνω να σου το δείξω, το πόσο πολύ σ΄αγαπώ;

Μη γράφεις, λοιπόν, γράμματα καθισμένη σε μία γωνίτσα, μετά τους καβγάδες μας.
Μην αναλύεις άγνωστες έννοιες και βαρύγδουπα σχήματα σχέσεων, ώστε να βρεις μια εξήγηση
για τις συγκρούσεις μας. Ίσως να μη μας δίδαξε κανείς τους κανόνες μιας σωστής επικοινωνίας.
Έτσι παραμένουμε θύματα της άγνοιας μα και της αντίληψης που πρεσβεύει ότι,
“αφού είμαι η μάνα, μου οφείλεις τυφλή υπακοή”.

Δεν ξέρω τί θα καταφέρουμε, αν συνεχίσουμε έτσι. Μπορεί να μη θέλεις να με δεις στα μάτια σου, κάποια μέρα.΄
Ισως να μη θέλω κι εγώ. Ας προσπαθήσουμε, όμως, ακόμα μία φορά για κάτι καλύτερο,
γιατί δεν μπορώ να ξεχάσω το τελευταίο γράμμα που μου έγραψες, αλλά δεν μου το έδωσες ποτέ.
Εγώ το διάβασα κρυφά, ανοίγοντας το συρτάρι σου και έγραφες:
” Μαμά, αυτές τις μέρες χρειάζεσαι κάποια ζεστή αγκαλιά που θα σε ζεστάνει και θα σε φροντίσει,
όπως με φρόντιζες εσύ όταν ήμουν μωρό. Άφησέ με να το κάνω.
Να γίνω μεγαλύτερή σου, πράγμα που ποτέ δεν πίστεψες ότι μπορώ να το κάνω,
αφού δεν μπόρεσες να καταλάβεις πόσο πολύ σ΄αγαπώ”

Αυτά έγραφες κι εγώ, παιδί μου, σου ζητάω συγγνώμη!
Ανάμεσα στους καβγάδες μας, δεν είχα καταλάβει ούτε εγώ το πόσο πολύ σ΄αγαπώ!

=========================================================

(Από κόρη)

Αγαπημένη μου μητέρα!

Θα φύγω ακροπατώντας και θ΄απομακρυνθώ. Θα παρασύρω μαζί μου τον θόρυβο της πόλης,
την ασφυξία των ενοχών σου και τις ανελέητες αναστολές σου. Θα το κάνω για να καθαρίσει
ο χώρος γύρω σου και να λάμψει το φως. Αυτό που κρύβεις μέσα στο βλέμμα σου τον τελευταίο καιρό.
Κι αν αυτό το λες εσύ “κρυφό έρωτα”, εγώ θα το ονομάσω “δικαιοσύνη” και σου την αποδίδω εγώ,
η κόρη σου, που της έμαθες να ξεχωρίζει τις ταπεινές απολαύσεις του σαρκίου από την ουσιαστική
ανάγκη της ύπαρξης, την αγάπη.
Και είμαι σε θέση να την διακρίνω τώρα σ΄εσένα. Μην αφήνεις, λοιπόν, τη φοβισμένη σου συνείδηση
να ονομάζει, αυτόν τον αγαπημένο, “εραστή”. Η καρδιά σου ξέρει ότι είναι το φως της ζωής σου.
Αυτό που δεν άφησες ποτέ να εισχωρήσει στα καθήκοντά σου, στις υποχρεώσεις σου, στο χρέος σου,
για να μην διαταράξεις την οικογενειακή ισορροπία. Μία ισορροπία που διατηρούσες ολομόναχη,
μια και ο πατέρας μου και σύζυγός σου επέλεξε να είναι απών, αμέτοχος και “ελεύθερος σκοπευτής”
της προσωπικής του ικανοποίησης, ανάμεσα στα θηλυκά που μάζευε γύρω του.
Στο όνομα, λοιπόν, της ισορροπίας, που μου χάρισες, σου ανοίγω τώρα την καρδιά μου για να δεις
ότι δεν υπάρχουν σκιές μέσα μου. Υπάρχει μόνο το φως της αγάπης και το καλώ να καταυγάσει τη ζωή σου.

Με αγάπη πολλή,
η κόρη σου!

©2025 Μαίρη Μάκρα
Αρθρογράφος * Συγγραφέας