Ποίημα
Χαμόγελο που τραυματίζει
κι ένα κλαδί αμυγδαλιάς
αβάσταχτα λυγίζει
Άνυδρη αγάπη,
σε διψασμένο αύριο
στις χούφτες μου σταγόνες
μ’ οράματα απ’ το μάταιο
και τα πουλιά δεν βρίσκουνε φωλιές
αγγέλων το παράπονο
οι άδειες αγκαλιές.
Με βλέπετε; Γελάω…
για νέα όνειρα μιλάω.
Μη στέκεστε… δικαιωθείτε
το δάσος κάηκε.
Κοιτάξτε με… χαμογελώ
και με λουλούδια θα κυλάει η ζωή μου
με βλέπετε που δεν πονώ..;
Και μη μ’ αμφισβητείτε
που προσπερνώ αμυγδαλιές
που τρέχω, σε κρυφές γωνίες…
άλλες δε θέλω πολιτείες
ψάχνω ανθούς στις ερημιές
ο ήχος του…
τραντάζει τη σιωπή μου
Μη στέκεστε, δικαιωθείτε…
στη γη που κάηκε…
θάφτηκε στη ντροπή
η φωνή μου..!!!
©2023 Filio Roumelioti
Αρθρογράφος – Ποιήτρια

Μικρή πολυ ομορφο
Συνεχισε ετσι!