Ποίημα
Των πόθων μου
ταξίδια σιωπηλά.
σε μέρη μακρινά
κι ονειρεμένα.
Σε σώματα
που άγγιξα απαλά.
και σ΄όσους
ξενυχτήσανε για μένα.
Στις γκρίζες αποχρώσεις
του καιρού.
Σε σύννεφα λευκά
που ταξιδεύουν.
Στο γέλιο και στο κλάμα
του μωρού.
Στα στόματα που δέρνουν
και χαϊδεύουν.
Αγόρασα πτυχίο στην Ομόνοια.
και έχω μαγαζί την Πατησίων.
Το μέλλον μου βασίζεται στην πρόνοια.
και σ΄όσους βοηθάνε τον πλησίον.
Προφήτης ταπεινός
χωρίς κοινό.
Σε θέαμα φτηνό
και σε παζάρια.
Με βλέμμα καρφωμένο
στο κενό
και λόγια κλειδωμένα
στα συρτάρια.
Αυλές στις γειτονιές
πουλώ ξανά
και πίτες από γάλα
αγελάδας.
Δεμένος σε σχοινιά
παντοτινά.
Με γεύση και με άρωμα
Ελλάδας.
Αγόρασα πτυχίο στην Ομόνοια.
και έχω μαγαζί την Πατησίων.
Το μέλλον μου βασίζεται στην πρόνοια.
και σ΄όσους βοηθάνε τον πλησίον.
Κοινός ο Γολγοθάς
για τους θνητούς
κι η μοίρα είναι γνωστή
των αθανάτων.
Οι δούλοι απόκτησαν
μισθούς
και ξύνονται στα νύχια
των τεράτων.
Μοίρα μου εσύ, του πόθου
αφεντικό.
Πλάσμα του νου, αερικό
σε αιώνια μάχη.
Κρατάς κρυφό το μαγεμένο
μυστικό,
που λεν στη θάλασσα
τα κύματα κι οι βράχοι…
©2023 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος – Ποιητής

Από τα πιο ρεαλιστικά ποιηματα που έχω διαβάσει!! Συγχαρητήρια για την απόδοση της πραγματικοτητας αγαπητέ!! 🌹
Ξεχωρίζει ο ρεαλισμός στη γραφή σου και αυτό είναι κάτι που και σε διαφοροποιεί και είναι αρεστό πολύ, τουλάχιστον σε μένα και στη Μαρία, παρότι εκείνη είναι πολυ ρομαντική.